படத்தின் பெயர். : Chennai love story OTT : Sony Liv தெலுகு படம் தமிழ் டப்பிங்குடன் இயக்குநர் : ரவி நம்பூரி முக்கிய நடிகர்கள் : கிரண் அபாவரம், கௌரி ப்ரியா. மூன்று வருடமாகக் ஒரு பெண்ணைக் காதலித்த ஒருவன் அவளுடன் திருமணம் நெருங்கி வரும் போது தன்னுடன் பணி புரியும் ஒரு பெண்ணைப் பிடித்திருப்பதாகச் சொல்லி திருமணத்தன்று எஸ்கேப் ஆகி விடுகிறான். மறு நாள் திருமணம். அன்று இரவே மணக் கோலத்தில் அவனை ரயில் நிலையத்தில் சென்று மடக்கி அந்தப் பெண் கேட்கும் போது ரொம்ப சுலபமாகத் தான் இந்தத் திருமணத்துக்கு சம்மதிக்க முடியாது என ரயில் ஏறிச் சென்று விடுகிறான். மனம் முறிந்து போன பெண்ணை அவள் உறவு இளையவர்கள் சென்னைக்கு ஒரு மாறுதலுக்காக அழைத்து வருகிறார்கள். அங்கே ஸ்டீவன் ஷங்கர் என்ற ஒரு இளைஞன் அறிமுகமாகிறான். ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க், ஷங்கர் என்ற இரண்டு இயக்குநர்கள் ரொம்பப் பிடித்தவர்கள் என்பதால் இந்தப் பெயர். அவன் தான் கதாநாயகன். நல்ல சிரித்த முகம். திரைத்துறைக்கு முயற்சிப்பவன் அந்தப் பெண்ணுக்கும் அவள் நண்பர்களுக்கும் அறிமுகம் ஆகிறான். படத்தில் ஒரு வசனம் " கோடிக்கணக்கான மக்கள். அவர்களுக்கு கோடிக்கணக்கான பிரச்னைகள். அதை வச்சு ஒரு லட்சம் கதைகள் எழுதலாம்." உண்மை தான். ஆனால் ஒரு கதைக்கு கரு கிடைப்பதற்குள் தாவு தீர்ந்து போய் விடுகிறது. "ஒரே இடத்துல உட்கார்ந்திருந்தா கால் கூட மரத்துப் போயிடும். மனசும் அப்படித் தாங்க. கொஞ்சம் நகர்ந்து வாங்க ( காதல் தோல்வியிலிருந்து) அழகான வசனம்ல. முறிந்து போன உறவிலேயே நின்று கொண்டிருக்கக் கூடாது நகர்ந்து வரணும் என உரைக்கும் வசனம். இடைவேளை வரை அழகான காதல் கதையாகச் சென்றது பாதிக்கு மேல் திசை மாறி விடுகிறது. இது வரை மனிதர்களின் காதலைப் பார்த்த நமக்கு ஆவியுடனான காதல் ஒரு வித்தியாசம் தான். பாதி வரை வந்ததும் கதை நாம் எதிர்பார்க்காத புது திசையில் பயணிக்கிறது. மனிதர்களுக்குத் தான் பொஸஸிவ்நெஸ் என்ற வியாதி உண்டென்றால் ஆவிகளுக்குமா? ஆமா யார் இங்கே ஆவியானார்கள்? ரொம்ப லாஜிக் எல்லாம் யோசித்து இப்படி எல்லாம் நடக்குமா எனக் கேள்வி கேட்காமல் படத்தை ரசித்தால் பிடிக்கும். முடிவு அவர்கள் முடித்த இடத்திற்கு கொஞ்சம் முன்னமேயே கதாநாயகி வில்லன்களிடம் மாட்டிக் கொண்ட போதே அவன் தான் எவ்வளவு அன்பு செய்கிற பெண்ணானாலும் தன்னால் உதவ முடியாது என முடிவெடுத்து படமும் முடிந்திருந்தால் நன்றாய் இருந்திருக்கும். நான் 5 க்கு 3 star கொடுப்பேன்.

எழுத்தாளர் ஆன்டோ ரூபன் "குமிழ் முனை விருது விழாவில்" பேசினார். "The happiest man in the world" என்ற புத்தகத்தைப் பரிந்துரைத்தார். அது நாஜி படைகளிடம் மாட்டிக் கொண்ட ஒருவன் தன் பரிதவிப்பை வேதனையை எழுதிய புத்தகம் என்றார். அவர் மேலும் சொன்னது " புனைவு, அல் புனைவு என்ற இரு வகை எழுத்துகளில் அல் புனைவு எழுதுவது கடினமானது. பெரும் உழைப்பு தேவைப்படுவது . ஆனால் வலுவானது என்றார். பூடகமாக எழுதுவது சமூக அவலங்களை ஓரளவு அறுக்கலாம். ஆனால் documentaton தான் முழுதுமாக அறுக்கும்." இது சரி தான் நாம் சமூக ஊடகங்களில் தவறுகளை எதிர்க்கும் போது பட்டும் படாமலும் எழுதினால் சம்பந்தப்பட்டவர்களும் கண்டும் காணாமல் போய் விடுவார்கள். "அல் புனைவு எழுதும் போது இரண்டுவகை நேர்காணல்கள் அவசியம் என்றார். 1) சம்பந்தப்படவரிடம் ஒரு நேர்காணல். 2) அந்த நிகழ்வு சம்பந்தப்பட்ட நிபுணரிடம் ஒரு நேர்காணல். " நன்கு படிக்காத ஒரு மாணவனை தனக்கு தகவல் கொடுப்பவனாக வைத்துக் கொண்டதாக ஒரு ஆசிரியர் சொன்னது எனக்கு அவ்வளவாக மனது ஒப்பவில்லை. எனது வழக்கமே நல்லதை எடுத்து அல்லதை நீக்குதல். அதனால் அவர் பேசியதில் உள்ள நல்ல விஷயங்களை நான் எடுத்துக் கொண்டேன்.

இலக்கியப் பாதை

நான் தயங்கித் தயங்கியே ஓடத் தொடங்கினேன். எனக்கு முன்னே பலரும் ஓடிக் கொண்டிருந்தார்கள். என்னுடன் ஓடத் தொடங்கியவரும் என்னைத் தாண்டி விட்டனர். எனக்குப் பின்னே வந்து கொண்டிருந்தவர்களும் என்னைக் கடந்து முன்னேறிக் கொண்டிருந்தனர். எங்கோ தொலைவில் ஓடும் எண்ணம் கூட இல்லாது நிற்பவரும் என்னைக் கடந்து செல்லும் வாய்ப்புண்டு. நிற்காமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறேனே அது போதும். எல்லையைத் தொட்டு விடுவேன்.

ஓநாய குலச் சின்னம் 2

#ஓநாய் #குலச்சின்னம் 2 மங்கோலியர்க்கள் சம்பந்தப்பட்ட போர்த் தந்திரங்கள் எல்லாம் சேர்த்து பார்த்தால் அவை ஓநாய்களிடமிருந்து பயின்றவையாகத்தான் இருக்கும் எனக்கிறார் ஓநாய் குலச் சின்னம் நாவலின் ஆசிரியர். ஓநாய்கள், நாய்கள் எல்லாம் ஊளையிடும் போது வானத்தை நோக்கி தலையை உயர்த்துகிறதே. இவை இறைவனிடம் தன் குறைகளை முறையிடுகின்றனவோ என எனக்குத் தோணும். மங்கோலியர்கள் கெட்டியான பனியின் மீது பயணிக்க இரண்டு கம்பளித் துணிகளை எடுத்துக்கொண்டு ஒன்றில் இவர்கள் ஏறியதும் இரண்டாவதை முன்னால் போட்டு, பின் அதில் ஏறியதும் முதல் துணியை அதற்கு முன் போட்டு இப்படியாக அவர்கள் செல்வதுண்டு. கம்பளித்துணிப் படகுகளை ஓட்டிச் செல்வதைப் போல இருக்கும். அப்போது அவர்களுக்கு கீழ் இருந்த கெட்டிப் பனி நொறுங்கவும் மொறு மொறுக்கவும் செய்யும். மாயாஜால கம்பளத்தில் செல்வது போல அது தோற்றம் தரும் என்கிறார். ஒரு வித்தியாசமான தத்துவம் இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது புல்லும் மேய்ச்சல் நிலமும் தான் பெரிய உயிர். ஓநாய்களும் மனிதர்களும் சிறிய உயிர். புல்லைத் தின்னும் ஜீவன்கள் இறைச்சி உண்ணும் ஜீவன்களையும் விட மோசமானவை . எதிரிகளைக் கண்டால் மான்கள் ஓடித் தப்பிக்கும். ஆனால் புல் அதன் மீது எவரும் ஏறி மிதிக்கலாம் பிடுங்கலாம், உண்ணலாம் புல்லால் ஓட முடியாது. பல கோணங்களிலும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் இந்த நாவல்.

ஹபீபி தமிழ்த் திரைப்படம்

"ஹபீபி " திரைப்படம் தியேட்டரில் வெளியிடப்படும் போதே முக நூலில் நல்ல வரவேற்பு. நான் தற்போது சோனி லைவில் பார்த்தேன். இயக்குநர் : மீரா கதிரவன். முக்கிய நடிகர்கள் : கார்த்திக் ராஜா ( நடிகர் தனுஷின் அப்பா. ஏன் சார் இவ்வளவு நாள் நடிக்க வரல? ) மற்றும் பலரும் புதியவர்களே. மகேஷ் முத்துசாமி அவர்களின் ஒளிப்பதிவு கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சி. கதையில் யூசுப்பின் மகளாக வரும் இஸ்மத் பானு "வெப்பம் குளிர் மழை" திரைப்படத்தில் முக்கியமான கதாபாத்திரம் எடுத்து திறம்படச் செய்தவள். திரையுலகம் குறிப்பிட்ட நிறம், உயரம் பருமனெல்லாம் பார்க்காமல் திறமை பார்த்து வாய்ப்பு கொடுக்கத் தொடங்கினால் நலம். ஒரு இஸ்லாமிய சமூகம் சார்ந்த கதை. குடும்பத்துக்காக வெளிநாடு போய் சம்பாதிப்பவர்கள் அவர்களில் அதிகம். களம் நெல்லைப் பகுதியைச் சார்ந்தது. எங்கள் பேச்சுத் தமிழில் அன்பும் நெருக்கமும் வழியும். தறி நெய்தல் இந்தப் பகுதி இஸ்லாமிய மக்களின் ஒரு வகை கைத்தொழில் . கதை நாயகனின் குடும்பமும் தறி நெய்பவர்கள் தான். ஏழ்மையான குடும்பம். அந்தப் பகுதியின் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் ஒருவர் வெளிநாடு சென்று சம்பாதிக்கத் தொடங்கியதும் அவர்கள் வீட்டுத் தறி செயல் நிறுத்துகிறது. கதாநாயகனின் தந்தை யூசுப்பின் தம்பி வெளிநாடு் சென்று இவர்கள் குடும்பமும் முன்னேறத் தொடங்குகிறது. வெளிநாடு சென்று குடும்பம் முன்னேறுவதற்காக செய்யும் அந்தத் தம்பதிகளின் தியாகம் மிக அழகாக சொல்லப்பட்டு இருக்கிறது. மனைவியை தனியே விட்டு வெளிநாடு செல்லும் கணவரின் வலியை பார்வையிலேயே உணர்த்திய சாச்சாவும் அவர் மனைவியும் கதைக்கு வலுவூட்டிய கதா பாத்திரங்கள். யூசுப்புக்கும் அவரது இந்து நண்பருக்கும் இடையேயான நட்பும் அற்புதமாக நெய்யப்பட்டு இருக்கிறது. இவ்வளவுக்கும் இடையே சொல்லப்பட்டு இருப்பது தான் யூசுப்பின் மகன் அபு தாகிரின் காதல் கதை. பள்ளியில் மௌனமாகக் காதலிக்கும் அபு தன் நண்பனிடம் "அந்த புள்ளைக்கு என்னைப் பிடிக்குமான்னு தெரியல. ஆனா எனக்கு அந்தப் புள்ளைய பிடிக்கும்கிறத எப்படியாவது சொல்லிறணும்." என்பான். காதலைத் தெரிவிக்க ஆண்கள் எடுக்கும் அந்த மௌன முயற்சியே பெண் பிள்ளைகளை காதல் கொள்ளச் செய்து விடும். ஆனால் அபுவின் நண்பர்கள் காதல்ல உள்ள பிரச்னைகளைச் சொல்லி விட்டு விலகச் சொல்லும் போது " அந்த புள்ள தான் என்னைப் பாக்குது. நான் எங்கல அந்தப் புள்ளைய பார்க்கிறேன். " என்பான். இதுவும் ஆண்கள் தன் கௌரவத்தை விட்டுக் கொடுக்காமல் சமாளிக்கும் வித்தை தான். ஆணின் பார்வையில் கதை சொல்லப்பட்டிருந்தாலும் சாட வேண்டிய இடத்தையும் தவற விடவில்லை இயக்குநர். தனுஷ் அப்பா இயக்குநர் கஸ்தூரி ராஜாவுக்கு யூசுப் கதாபாத்திரம் கன கச்சிதமான பொருத்தம். Tailor made character. ஒரு இஸ்லாமிய ஆணின் மென்னுணர்வுகளை அவ்வளவு அழகாக பிரதிபலிக்கிறார். தலை முறை தலை முறையாக பார்த்து வந்த தொழில் முடிவடையும் வேதனையை அந்தக் காட்சியில் கஸ்தூரி ராஜா அவர்கள் மிகச் சரியாக நமக்குள் கடத்துகிறார். முக்கியமா ஒண்ணு சொல்லணும். ஒரு கதாபாத்திரத்தின் பெயர் Rufina. எங்க அப்பா்என்னை அழைப்பது போலவே Rufi னு சொல்லும் போது படம் அவ்வளவு பிடித்து விட்டது. இது வரை யாரும் பார்க்காம விட்டிருந்தா பார்த்திடுங்க.