முத்தச்சன் பாகம் 1

முத்துவுக்கு காலை யிலிருந்தே மனது நிலை க ொள்ளாமல் தவித்துக் க ொண்டிருந்தது. அந்த சாவுச் செ ய்தியை கே ட்காமலே இருந்திருக்கலாம். கே ட்டாகி விட்டது. ப ோய் அவன் முகத்தில் கடை சி முழி முழித்திருக்கலாம். அதுவும் க ொர ோனா சாவு என்பதால் முடியாமல் ப ோய் விட்டது. மெ ல்லவும் முடியாமல் துப்பவும் முடியாமல் துக்கம் நெ ஞ்சுக் குழியை அடை த்துக் கிடக்கிறது. ராபர்ட் அரசுப் பள்ளியில் முத்துவ ோடு படித்தவர். பள்ளி கல்லூரி என இருவரும் ஒன்றாகவே பயணம் செ ய்தார்கள். இருவருமே ல ோயர் மிடில் கிளாஸ் வகுப்பை சே ர்ந்தவர்கள் ஆதலால் ஈக ோ இல்லாமல் பழக முடிந்தது. ராபர்ட்க்கு ஸ்ப ோர்ட்ஸ் பாடி. வாட்ட சாட்டம். வகுப்பில் மாணவர்களை உயர வரிசை யில் நிறுத்தினால் முத்து முதல் மாணவன் ராபர்ட் கடை சி மாணவன். ஆனால் எப்படிய ோ இருவருக்கும் நெ ருக்கமான நட்பு. ராபர்ட்டுக்கு உடல் வலு இருந்தாலும் மனம் பலவனீ மாயிருந்தது. அதுவே அவருக்கு க ொர ோனா வந்து விட்டது என்று தெ ரிந்ததும் சாவின் விளிம்பில் க ொண்டு ப ோய் நிறுத்தி விட்டிருக்கலாம். ஆனால் இரும்பு மனம் படை த்த முத்துவ ோ காலை யிலிருந்து ஆடிப் ப ோய் தான் இருக்கிறார். இருவருக்கும் வயது எழுபதை நெ ருங்கி விட்டிருந்தது. அல்ப ஆயுசில் ப ோகவில்லை . ஆனாலும் மனம் ஏன் இப்படிக் கிடந்து தவிக்கிறது. அடுத்து தன் மரணம் தான ோ? தான் தயாராகிக் க ொள்ள வே ண்டும ோ? மனை வி என்ற ோ அவரை நிர்கதியாக்கிப் ப ோயிருந்தாள். நடு வயதில் மனை வியை இழந்த அவரை மறுமணம் செ ய்யச் ச ொல்லி பலரும் வற்புறுத்தினாலும் தன் ஒரே மகனை நல்லபடியாக வளர்க்க தான் தனியாய் இருப்பதே சிறந்தது என்று முடிவெ டுத்து இருந்தார். அந்த மகனும் அப்பாவின் சம்மதம் இன்றியே ஒரு மலை யாளப் பெ ண்ணை திருமணம் செ ய்து பாம்பே ப ோய் பத்த ொன்பது ஆண்டுகளாகிறது. அதன் பின் தனி மனித வாழ்க்கை தான். காலை யிலே யே தனக்கு தயாரிக்கும் ப ோதே ராபர்ட்டுக்கும் சே ர்த்து ஒரு காஃபி கலந்து விடுவார். ராபர்ட் வரும் வழியில் என்ன கிடை க்கிறத ோ அதை வாங்கி வருவார். ரெ ண்டு பே ரும் காஃபி குடித்தபடியே நாட்டு நிலவரம் நகர நிலவரங்களை அலசுவார்கள். அவர் கிளம்பிய பின் அன்று தான் சாப்பிடுவதற்கு தே வை யானதை தயார் செ ய்து விடுவார். பின் பகல் முழுவதும் தனக்கு பிடித்த காரியங்களை செ ய்வதால் அவருக்கு அந்த ஒற்றை வாழ்க்கை சலிக்கவே இல்லை . இன்று தான் ஏன ோ எதை ப் பார்த்தாலும் யாரை ப் பார்த்தாலும் சலிப்பாகவே வருகிறது. டீவி செ ய்திகளும் சலிப்பை அதிகரித்ததால் டீவியை ஆஃப் செ ய்து கண்களை மூடி தன் கை யை நெ ற்றியில் வை த்தபடி சாய்ந்தார். நினை வு ராபர்ட்டை சுற்றியே ஓடியது. அன்பாகக் கவனித்துக் க ொள்ளும் மனை வி, திருமணமான மகன் அவன் மனை வி குழந்தை , திருமணமே வே ண்டாமெ ன இருக்கும் மகள், ஒரு விதவை த் தங்கை என வடுீ நிறை ந்து மனிதர்கள். மனிதர்கள் நிறை ந்த வடுீ . அத்தனை பே ரும் பாதுகாப்பாக இருக்க வே ண்டுமே என்ற நினை ப்பில் எல்லா காரியங்களுக்கும் அவரே வெ ளியே ப ோய் ப ோய் வந்ததில் தான் இந்த நிலை மை . அலை பே சி ஒலிக்க திடுக்கிட்டு எழுந்தார். பதிவு செ ய்யாத எண்ணிலிருந்து அழை ப்பு. ஒரு ந ொடி எடுக்க வே ண்டுமா என்று ய ோசித்தவர் காதில் அலை பே சியை வை த்து "ஹல ோ" என்றார். மறு முனை யில் பதிலில்லை . தன் குரலில் க ொஞ்சம் கடுமை கூட்டி மறுபடியும் "ஹல ோ" என்றார். ஆழ்கிணற்றிலிருந்து எழுந்தது ப ோல் மெ ல்லிய விம்மல் ஒலி. அமை தியாய் இருந்தார். பயமாக இருந்தது. "முத்தச்சா!" என்றது ஒரு மலை யாள மணத்த ோடு ஒரு பெ ண் குரல். கை நடுங்கியது. தந்தை யும் மகனும் வை ராக்கியத்த ோடு எத்தனை ஆண்டுகள் பே சாமல் இருந்து விட்டார்கள். பிறந்த குழந்தை யை தூக்கிக் க ொண்டு வந்தவர்களை வட்ீ டுக்குள்ளே யே வர விடாமல் விரட்டி அடிப்பதுக்கு முன்னாலாவது சில முறை ப ோனில் பே ச முயற்சி செ ய்தான். அதன் பின் அவனும் தந்தை என்ற ஒருவர் தன் வாழ்வில் இருந்ததை யே மறந்து ப ோனான். இப்ப ோ மனை வியை விட்டு பே ச முயற்சிக்கிறான ோ? அதுவும் ஏன் இந்த இரவு வே ளை யில்? இந்த கை வே று ஏன் இப்படி நடுங்கித் த ொலை கிறது? மறுபடியும் பெ ண் குரல் "முத்தச்சா உங்க ம ோன் க ொர ோனா வந்து மரிச்சுப் ப ோயி. மூணு திவசம் ஆஸ்பத்திரியில இருந்துச்சு. நிங்கள்ட பறை யே ண்டானு கரை ஞ்சு." அழுது க ொண்டே தமிழும் மலை யாளமும் கலந்து ஒரு துக்க சே தியை ச ொல்லி முடித்தாள். ஒரே நாளில் இரண்டாவது இடி. ஒன்றும் ச ொல்லாமல் காலை கட் செ ய்தார். கண்களிலிருந்து கண்ணர்ீஊறி ஓடத் த ொடங்கியது. அந்த எண்ணை மருமகள் என்று சே வ் செ ய்தார். என்ன ஒரு மடத்தனம் செ ய்திருக்கிற ோம். "இழந்து விடுவ ோம் என்பது தெ ரிந்திருந்தால் இத்தனை ஆண்டுகள் வை ராக்கியமாக பே சாதிருந்திருப்ப ோமா? என் கண்ணிலே யே முழிக்காதே !" என்றது அப்படியே பலித்து விட்டதே . நெ ஞ்சுக் குழியில் அடை த்துக் கிடந்த துக்கம் ராபர்ட்டின் மரணத்தால் என்று நினை த்த ோமே . என் மகன் இறக்கும் நே ரத்தில் அவலமாய் அபயமாய் க ொடுத்த குரலல்லவா என் நெ ஞ்சுக் கூட்டில் இடியாய் இறங்கி இருக்கிறது. என்ன செ ய்யப் ப ோகிறே ன்" என்று. அலமந்து ப ோனார். ஒரு துக்கத்தால் வலுவிழந்த மனம் அடுத்த துக்கத்தில் இறுகிப் ப ோனது. எந்த ந ொடியில் யாருக்கு மரணம் என்பது அறிய முடியாத ரகசியமாய் இருக்கிறது. இருக்கும் வரை என்னை ச் சுற்றி இருப்பவர்களிடம் அன்பை மட்டுமே காட்ட வே ண்டும். தான் என்னும் அகந்தை யை தலை யை ச் சுற்றி எறிய வே ண்டும் என முடிவெ டுத்தார்.