"ஊதா நிற உப்பு பொம்மைகள்" எழுதியவர் கார்த்திகேயன் செங்கமலை. புத்கத்தின் பெயரே கவித்துவமாய் இருக்கிறதல்லவா? 

இதில் இரண்டு கதைகள். ஒன்று " ஊதா நிற உப்பு பொம்மைகள்" மிகச் சிறப்பான கதை. குடும்ப பாரம் உள் நாட்டில் பணி புரிந்து குறைக்க முடியாது என்பதால் வெளி நாட்டில் சென்று பணி புரியும் ஒருவன் காலின் மேல் ஒரு வண்டி ஏறி விடுகிறது. வண்டியின் சொந்தக்காரன் இழப்பீடு மருத்துவ செலவும் கொடுத்தும் அது இவனை வந்து சேரவில்லை. இடைத்தரகரான ஒரு மலையாளி அதை ஸ்வாகா பண்ண நினைக்கும் போது அங்குள்ள ஒருவரின் துணையோடு அதை பெறுகிறான். வெளிநாட்டில் உழைத்தது போதும் எனத் திரும்பி வரும் போது இவனைப் போலவே வேறொருவன் நம்பிக்கையோடு விமானம் ஏறுகிறான். 

இரண்டாவது " பச்சை நிற முத்துக்கள்" குமரப்பன் ஒரு டெல்டா மாவட்ட தென்னை விவசாயி. இரண்டு ஏக்கர் நிலத்தில் 90 தென்னை மரங்களை வைத்து வரும் வருமானத்தில் தன் மகனை பொறியியல் படிக்க வைத்து மென் பொருள் நிறுவனத்தில் வேலையிலும் அமர்த்தி விட்டார்.

கஜா புயலின் தாக்கத்தால் மொத்தமும் பறி போனதில் மனம் உடைந்து மகன் வீட்டில் வந்து இருக்கிறார். செம்பியன் தன் குடும்பத்தோடு இவர் தென்னந் தோப்பில் ஒரு குடிசையில் தங்கி வேலைகளைப் பார்த்து வருகிறான். செம்பியன் மகள் அறிவுக்கரசி. குமரப்பனுக்கு தென்னை அழிந்ததை விட அறிவுக்கரசி மீது தென்னை விழுந்து அவள் தலை நசுங்கி இறந்ததைத் தான் தாங்க முடியவில்லை. 

செம்பியன் தான் சேர்த்து வைத்திருந்த 2இலட்சம் பணத்தை குமரப்பனிடம் கொடுத்து பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவச் சொல்கிறான். 

குமரப்பன் மகன் கதிரவன் தன் கைப்பேசியில் தான் உருவாக்கிய செயலியைத் திறந்து கஜா புயலுக்கு இது வரை வந்த நன்கொடை எவ்வளவு எனப் பார்ப்பதாக கதை முடிகிறது.

 இந்த நிகழ்வில் நான் என்பது எங்க அம்மா!!

காலை ஐந்து மணிக்கே எழுந்து ஒரு சின்ன பக்கெட்டில் நீரெடுத்து வழக்கம் போல் வாசல் தெளித்து திரும்பும் போது தலை சுற்றி அப்படியே படிகளில் விழுகிறேன். கோலம் போடவில்லையே என்ற எண்ணம் வருகிறது. படியிலேயே இப்படி விழுந்து கிடக்கிறோமே எழுந்து உள்ளே போக வேண்டுமே என்று தோன்றுகிறது. அசைய முடியவில்லை. உள்ளே என் மகள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள். அப்படியே கிடக்கிறேன்.

கொஞ்ச நேரத்தில் எங்கள் எதிர் வீட்டுப் பெண் வருகிறாள். "அய்யோ டீச்சர்" என்ற படி உள்ளே போய் என் மகளை எழுப்பி அழைத்து வருகிறாள். "வாசல் தெளிச்ச உடனே கதவை மூடிருவாங்களே ரொம்ப நேரமா கதவு திறந்து கிடக்குதேன்னு வந்தேன்" என்று அவள் சொல்வது கேட்கிறது. பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

அவசர அவசரமாய் சில போன் கால்கள் செய்கிறாள் என் மகள். அவள் பதற்றம் என்னை மேலும் பதற வைக்கிறது. என் பிள்ளுகளுக்கு ஒரு தொல்லையும் கொடுக்க கூடாது என்றல்லவா இத்தனை நாளுமிருந்தேன்.  ஏற்கனவே மூன்றாண்டுகளுக்கு முன் இதே போல உடம்பு முடியாமல் போனதால டிரீட்மெண்ட் எடுத்துக் கொண்டிருந்த  டாக்டரிடம் அழைத்துப் போனார்கள்.

ஒரு நாளில் நினைவு வந்தது. பிள்ளைகள் எல்லோரும் இருந்தார்கள். அத்தனை பேரும் வேலையை விட்டுட்டு வந்து நிற்கிறார்களே என்று இருந்தது. சொல்ல முடியவில்லை. மறு நாள் ஆக்ஸிடண்ட் ஆன ஒரு பையனை ICUவில் என் பக்கத்து பெட்டில் போட்டார்கள். இளைஞன். தலையிலிருந்து இரத்தம் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. பாவம் பிள்ள னு மனசுக்குள் கருணை பொங்கியது.

அப்போ ஒரு நர்ஸ் வந்து என் பெண்ணிடம் "அக்கா!அம்மாவை சேரில் வைத்து கொஞ்ச நேரம் வெளியே வச்சிருங்க. அந்த பையனுக்கு ஆப்பரேஷன் பண்ணனும். அதுக்கு தலையை மொட்டை அடிக்கணும். அம்மா பார்க்காம இருந்தா நல்லது. " னு சொன்னாள்.

நர்ஸ் உதவியோட என்னை சேரில் உட்கார வைத்து நகர்த்தி கொண்டு போய் வாசல் பக்கம் வைத்தாள் என் மகள். வாசலில் இருந்த கண்ணாடியில் என் உருவம் தெரிந்தது. லேசாக ஒரு புறம் போயிருந்த வாயை நேராக்க முயன்றேன். முடியவில்லை. அதை கையால் சரி செய்ய முயன்றேன். கை அசைக்க முடியவில்லை. "அய்யோ! எனக்கு பக்க வாதமா? அதனால் தான் சேரில் என்னால் தானாக உட்கார முடியவில்லைய? கடைசி வரை நடமாட்டத்திலேயே இருக்க வேண்டும் என நினைத்தேனே! என் பிள்ளைகளுக்கு பாரமாய் இருக்கப் போகிறேனா? "

என் உடலில் தீ வைத்தது போல் சூடு பரவுகிறது. உடல் அனலாய் கொதிக்க தொடங்குகிறது. என்னை அழைத்து போய் கட்டிலில் படுக்க வைக்கிறார்கள். கண்களை இறுக்க மூடிக் கொள்கிறேன். அதன் பின் ஓரிரு முறை மட்டுமே கண்களைத் திறக்கிறேன். என்னைச் சுற்றி எப்போதும் யாராவது இருந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். எனக்கு மிகவும் பிடித்த பேத்திகள் பாட்டி பாட்டி என்கிறார்கள். அவர்கள் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு எப்பொழுதும் போல் "பெஸ்ட் ஆஃப் லக்" சொல்ல மனம் துடிக்கிறது. என் பேத்திகளின் தோழிகள் எனக்கு வைத்திருக்கும் பெயரே "பெஸ்ட் ஆஃப் லக் பாட்டி"

கொஞ்சம் தள்ளி என் கொள்ளுப் பேரன்கள். அவர்களைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொஞ்சத் தோன்றுகிறது. கட்டிலை விட்டு கையை அசைக்க முடியவில்லை. கண்களை மூடிக் கொள்கிறேன். கண்களின் ஓரமாக கண்ணீர் வழிகிறது. யாரோ துடைக்கிறார்கள். என் மனதுக்குள் போராட்டமாக இருக்கிறது. என் விழிகளில் வழியும் கண்ணீரைக் கூட துடைக்க முடியவில்லையே மற்ற காரியங்களை எப்படி செய்யப் போகிறேன்.  என் பிள்ளைகளுக்கு பாரமாக இருக்கப் போகிறேனா? கூடாது. என் கண்களை இறுக்க மூடிக் கொள்கிறேன். எத்தனை நாட்கள் அப்படி இருந்தேன் எனத் தெரியாது. "பத்து நாட்களா இப்படியே தான் இருக்காங்கன்னு யாரோ சொல்வது கேட்கிறது. பத்து நாட்கள் இப்படியே இருந்து விட்டேனா? அப்ப இப்படியே தொடர்ந்திட வேண்டியது தான். இனி நான் இருந்து என்ன பயன். மண்ணுக்கும் பெண்களுக்கும் பாரமாய்.

திடீரென்று எனக்கு மூச்சு விட சிரமமாய் இருக்கிறது. எல்லோரும் பரபரப்பாய் அங்கும் இங்கும் போவது தெரிகிறது. எனக்கு இருக்கும் ஒரே ஒரு அன்பு பேரனின் திருமணம் பார்க்காம போகிறேனே. இன்னும் ஒரு பேத்தி இருக்கிறாளே. அவள் திருமணத்தை கண் குளிர பார்க்கணுமே. அவர்கள் பெற்றுத் தரும் குழந்தைகளை தொட்டுண் தூக்கணுமே. சிந்தனை ஓடிக் கொண்டிருக்கும் போதே என் பெரிய மகள் என் தலையை தடவிய படி சொல்வது கேட்கிறது. "அம்மா கவலைப்படாதீங்க. நீங்க இருந்து செய்ய வேண்டிய எல்லாம் நான் பார்த்துக் கொள்வேன்." என் மனசு கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுகிறது.

அப்பொழுது  "பாட் டி" இது என் பேரனின் குரலல்லவா? வெளிநாட்டில் இருந்தானே வந்து விட்டானா? பார்க்க முயல்கிறேன். கண்களைத் திறக்க முடியவில்லை. ஆனால் அவன் ஏதோ பேசுகிறான் கேட்கிறது. என் மகள் " ஃபோனை சரியா பிடிங்க" என்பது கேட்கிறது. ஓ! ஃபோனில் பேசுகிறானா? என் விழியின் கருமணிகள் வேக வேகளாக அங்குமிங்கும் அசைகின்றன. சில நொடிகளில் நின்று விட்டது.

ஓ! நான் இறந்து விட்டேன். என் வாரிசுகளை பார்க்க முடியாது. ஆனாலும் அவர்களுக்கு பாரமாய் இல்லாமல் நான் நினைத்தது போலவே இறந்து விட்டேன். எல்லோரும் கதறுவார்கள். தகப்பன் இல்லாது நான் வளர்த்த பிள்ளைகள் அனாதைகளாகிப் போகும். அருகில் இருக்க முடியாத என் பேரன் துடித்துப் போவான். பரவாயில்லை.

இப்போழுது எனக்கு அசைய முடிகிறது. உடலில் பாரமில்லை. என்னை அழகாக பட்டுடுத்தி கிடத்தி இருக்கிறார்கள். அத்தனை பேரும் அழுது கொண்டிருக்கிறார்கள். எனக்கு சந்தோஷமாக இருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட நாற்பதாண்டுகள் ஆகிப் போன என் கணவனை பார்த்து விடுவேன். என் குடும்பத்தை ஆல மரமாய் நான் வளர்த்து விட்ட அழகைப் பார்த்து அவர் பெருமிதமாய் பூரிப்பார். நான் அவர் தோள்களில் சாய்ந்து கொள்வேன். அவர் மறக்காமல் என் மூக்கை அழுந்தப் பற்றிய படி கிண்டலாய் சிரிப்பார்.

வரு

காலையிலிருந்தே
காம தேனு போல்
மடி சொரிந்து
கிடக்கிறது.
பிலானியின்
மழை மேகங்கள்!!

களைப்பில்லாமல்
களிப்போடே
கலவி முடித்த பெண்
தடையின்றி
சொன்னதற்கெல்லாம்
தலையாட்டுவதைப்
பார்ப்பது போலே
வந்து வந்து
மறைகிறது
அதிகாலைச் சூரியன்!!

Take care of girl children

The  voice of Pollachi young girls is roaring in my ears. I am unable to sleep since i am also a mother of two daughters. 

My suggestion to the parents of girls, from childhood tell them about their plus. Never lower their self confidence while scolding them. "I am also a better human" this is what we have to sow in them strongly. 

Because when a boy who is handsome or rich or very well educated apraise her she gets self confidence without knowing they are fake. That pulls her into a great disaster.

With a false idea that they should not loose a rare person they yield little by little and in the end they loose the wholesome and then they understand what a rascal he is.

Normally girls long for what they don't get at home. From childhood we should teach them getting everything we desire is not possible and we should be happy with what we get.

Then a doubt may rise is it not necessary for male children. Normally in our country being a male itself gives them more self confidence. But some boys too are cheated by beautiful or rich or well occupied ladies thinking that they are an asset to them. 

There are exemptions in all rules.

The pathetic truth in both cheated boys and girls is that they are poor. Take care of girl children dears.

காதல்
என் பார்வையில் காதலைப் பற்றி சொல்கிறேன். இப்படிப்பட்ட காதலைத் தவிர்த்தால் தப்பித்துக் கொள்ளலாம்.

அனேகமாக காதலித்தவர்களைப் பார்த்தீர்களென்றால் அவர்கள் அடிக்கடி சந்தித்துக் கொள்பவர்களாய் இருப்பார்கள்.

அது கல்லூரியாக இருக்கலாம்.
கடவுளின் இருப்பிடமாக இருக்கலாம்.
சங்க கூட்டங்களாக இருக்கலாம்.
ஏதானும் கலை பயிலும் இடமாக இருக்கலாம்.
தான் தினமும் செல்லும் ஆட்டோவாக இருக்கலாம்.
பணி புரியும் இடமாக இருக்கலாம்.
தான் தினமும் செல்லும் தெருவாக கூட இருக்கலாம்
இன்றைய கால கட்டத்தில் முக நூலாக கூட இருக்கலாம்.

அனேகமாக அத்தனை காதல்களும் இந்த இடங்களுக்குள் அடங்கி விடும். ஒருவரை அடிக்கடி பார்க்கும் போது அவரது உடை உடுத்தும் பாணி, பேசும் தோரணை, அவரது அழகு, நிர்வாக நேர்த்தி, அவர் எழுதும் விதம், கற்பிக்கும் திறன் இவற்றுள் ஏதோ ஒன்றில் விழுந்து விடுகிறோம். அதன் பின் அவர் செய்யும் எல்லாமே நமக்கு பிடித்ததாகவே ஆகி விடுகிறது. பிடிக்காவிட்டாலும் அதற்கொரு காரணத்தை நாமே தேடி சமாதானப் படுத்திக் கொள்கிறோம்.

பிறர் வந்து நாம் காதலிப்பவரைப் பற்றி தவறாகச் சொன்னாலும் அதை நம் மனம் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. நாம் நினைத்தது நிறைவேறும் வரை அந்த ஒன்றைத் தவிர நம் மனம் வேறு ஒன்றைப் பற்றியும் நினைப்பதில்லை.

இதில் காதல் ஜெயிக்க வேண்டும் என்பதை விட நாம் தோற்று விடக் கூடாது என்ற தீவிரமே அதிகமாக இருக்கிறது. 

எல்லாம் நடந்து திருமணமும் முடிந்த பிறகு " நான் காதலித்ததும் திருமணம் செய்த தும் தவறு தான்" என்று சொல்லி பயனில்லை.

இதிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்றால் நாம் தினசரி பார்ப்பவரை காதலிக்க கூடாது. நாம் காதலிப்பவர் கண்ணில் படாமல் இருந்தாலும் நம்மால் அவரைக் காதலிக்க முடிகிறதா?  அவர் நடத்தையை நம்ப முடிகிறதா எனப் பார்க்க வேண்டும். யாரேனும் நாம் காதலிப்பவரைப் பற்றி தவறாகச் சொன்னால் உடனடியாக எதிர்வினை ஆற்ற வில்லை என்றாலும் மனதின் ஒரு ஓரத்தில் அதை வைத்தபடியே இருந்தால் பல நிகழ்வுகளை கலைத்து போட்டு அடுக்கும் போது கட்டடம் அமைந்து விடும்.

அன்பு செய்யுங்கள். அரவணையுங்கள். அடுத்த கட்டம் செல்லும் முன் தாமதியுங்கள். ஆபத்தை தவிர்க்கலாம்.