# சிறுகதை "மனச் சிதைவு"

அவள் தன் மனம் சிதைவடைந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதையே அறியாதிருந்தாள். தன் தோழி ஒரு முறை சொன்னது லேசாக உறுத்தினாலும் அதற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. தன் தோழியிடம் "என்னன்னே தெரியலப்பா. இப்பல்லாம் பீரோவைத் திறந்தாலே ஏன் இவ்வளவு வாங்கி சேர்த்து வைத்திருக்கிறோம்னு வெறுப்பா வருது" ன்னு அவள் சொன்ன போது " உன்னை சின்ன வயதில் இருந்தே எனக்குத் தெரியும். உடை உடுத்துவதில் அதீத ப்ரியம் கொண்டவள் நீ. ரொம்ப பிடிச்ச விஷயத்தில் திடீர்னு வெறுப்பு வருதுன்னா அது டிப்ரஷனின் சிம்ப்டம் ஆச்சே" என்று போற போக்கில் சொன் னாள் தோழி. அதை அவளும் மறந்து விட்டாள். தோழியும் மறந்து விட்டாள். 

இல்லை என்றால் அந்த கொடுமையின் உச்சத்துக்கு போகாமல் காத்திருக்கலாம். 

அவள் மனம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிதைவடைந்து கொண்டே வந்தது. துள்ளல் நடையோடு தன் வயதை மறந்தவளாய் நடமாடிக் கொண்டிருந்தவள் தன் வேகம் மறந்தாள். "எதுக்கு இந்த வயதில் இவ்வளவு உற்சாகம்" என்று கொஞ்சம் பொறாமையோடு சலித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் கூட என்னவோ ஏதோவென வருத்தப்படத் தொடங்கினார்கள். 

எந்நேரமும் மனதுக்குள் ஒரு அச்சம். அஞ்சா நெஞ்சக் காரி அவள். ஆனால் இப்போதோ தூங்கி எழும் போது நெஞ்சுக்குள் புறா படபடக்கிறது. அலுவலக வேலையில் ஒரு தெளிவின்மை. தனக்குள் ஏதோ மாற்றத்தை உணர்ந்தாள். எதனால் என்பது புரியவில்லை. இறுதியாய் தனக்கு ஏதோ மிகப் பயங்கரமாய் ஒரு வியாதி வந்து விட்டது என்று முழுமையாய் நம்பத் தொடங்கினாள். தன் நிறம் குறைந்து கருமை அடைந்து கொண்டிருப்பதாய் நம்பினாள். அடிக்கடி கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டாள்.

 தன் மூக்கை உடலாய் கொண்டு  இரு கன்னங்களிலும் ஒரு கருப்பு பட்டாம்பூச்சி தன் இறக்கை விரித்து அமர்ந்திருப்பது போல் தோன்றியது. நொடிக்கு ஒரு தடவை தனக்கு இருப்பதாக நினைக்கும் அறிகுறிகளுக்கு என்ன வியாதி இருக்கலாம் என இணையத்தில் தேடினாள். ஒவ்வொரு முறையும் அது பயங்கரமான வியாதியின் பெயர்களை உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தது கூடுதலாய் அருவருப்பான படங்களுடன். 

இதைக் கண்டதும் அவள் மனம் மேலும் சிதையத் தொடங்கியது. தன் கற்பனையின் வீர்யம் தாங்காமல் அவள் ஒரு நாள் அலறிய போது அவள் கணவன் அவள் காலிலேயே விழுந்தார். "வீட்டில் இருக்கும் பிள்ளைகளை பயமுறுத்தாதே! கொஞ்சம் பொறுமையாய் இரு" என்று அமைதிப் படுத்தப் பார்த்தார். நடக்கவில்லை. 

அன்று அவள் கணவர் டீவியில் செய்தி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவளோ அவர் காலடியில் அமர்ந்த படி தன் செல்லில் உள்ள கேமராவில் தன் முகத்தை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தாள். "முன்னால இந்த இடம் இவ்வளவு சொறசொறப்பா இருக்காதே. இவ்வளவு கருமையா இருக்காதே" அப்போது டீவியில் செய்தி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். "கொரோனா வியாதிக்கு  சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டதில் சிலருக்கு கருப்பு பூஞ்சை என்னும் வியாதி வருகிறது என்பது கண்டு பிடிக்கப் பட்டிருக்கிறது" அந்த வியாதி வந்த சிலரின் புகைப்படங்கள் காட்டப்பட்டன. 

நிமிர்ந்து பார்த்தவள் மீண்டும் செல் போனின் காமராவில் தன் முகத்தை பார்த்தாள். அங்கே கருப்பு பூஞ்சை மெல்ல மெல்ல படரத் தொடங்கி இருந்தது. இரு கன்னங்களில் அமர்ந்திருந்த பட்டாம்பூச்சி மெல்ல விஸ்வரூபம் எடுத்தது. "வீல்" என அலறிய படியே மயங்கிச் சரிந்தாள். அவர்கள் குடும்ப டாக்டர் அறிவுரைப்படி ஒரு சைக்யாட்ரிஸ்டிடம் அழைத்து வந்திருந்தார்கள். அவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் " மனம் என்பது ரொம்ப அருமையான ஒன்று. அது சிதைவதென்பது ஒரு நாளில் நடப்பதில்லை. தான் வாங்கும் அடிகளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தாங்கிக் கொண்டிருக்கும். ஒரு மென்மையான பொழுதில் நொறுங்கத் தொடங்கும். 

தொடக்கத்திலேயே எங்களிடம் வந்து விட்டீர்கள் என்றால் சரிப்படுத்துவது சுலபமாக இருந்திருக்கும். மொத்தமாக சிதைந்த நிலையில் அழைத்து வந்திருக்கிறீர்கள். முயன்று பார்ப்போம். " என்றார். மூன்று வருடங்கள் தொடர்ந்து சிகிச்சை அளித்தார். தான் கொடுக்கும் மருந்துகளை தவறாமல் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்திச் சொன்னார். 

அது வரை தான் தனது என்று சுயநலமாய் இருந்த கணவர் ஒரு வீட்டின் தலைவி அதிர்ந்து போனால் மொத்த குடும்பமே அதிர்ந்து போகும் என்பதை புரிந்து அவள் மேல் அதிக அக்கரை எடுத்துக் கொள்ளத் தொடங்கினார். முழுமையாக இயல்புக்கு வந்த அவள் அதே துள்ளல் நடையோடு தன் காரியங்களை செய்யத் தொடங்கினாள். டீவியில் செய்தி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். "உலகின் எல்லா பகுதிகளிலும் இருந்து கொரோனா முழுமையாக ஒழிக்கப்பட்டது. உலக மக்கள் அமைதியாக தம் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்பினார்கள். வாண வேடிக்கைகளோடு கொரோனா ஒழிப்பை மக்கள் கொண்டாடினர்"

பெண் என்னும் பேரதிசயம் !!

செக்கு மாடு தன் உணர்வின்றியே சுற்றி சுற்றி வருவது போல் ராஜி எப்படி சரியான பஸ் ஏறி, சரியான இடத்தில் இறங்கி, வீடு வந்து சேர்ந்தாள் என்பதே ஆச்சர்யம் தான். ஜன்னல் வழியாக பார்க்கும் போது அப்பா ஏதோ தெலுங்கு டப்பிங் படத்தை சுவாரஸ்யமாக பார்த்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. எப்படி இந்த இரவு நேரத்தில் இந்த படத்தை இவ்வளவு ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று எப்போதும் போல் ஆச்சர்யப் பட்டாள். அம்மா எப்படியும் நாள் முழுவதும் உழைத்த உழைப்பில் உறங்கிக் கொண்டு தான் இருப்பாள். அவளை இந்த நேரத்தில் தொல்லை செய்கிறோமே என்று வருத்தமாய் இருந்தது. அப்பாவின் குணத்தால் உறவினர் அத்தனை பேரிடமும் சண்டை. இல்லை என்றால் யார் வீட்டிலாவது இரவு தங்கி விடிந்து வந்து பெரியவர்களை தொந்தரவு பண்ணி இருக்கலாம். 

விரல்களால் மெல்ல தட்டிய படி 'அப்பா, அப்பா' என்று அழைத்தாள். மூன்றாம் முறை நிமிர்ந்து, கதவைத் திறந்தவர், 

"என்னம்மா இந்த நேரத்தில, அவர் வரல்ல?" 

"இல்லப்பா, நான் மட்டும் தான் வந்தேன்"

சம்பிரதாயக் கேள்வி கேட்டு மறுபடியும் டி வியில் தன்னை நட்டுக் கொண்டார்.

கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டு வந்த அம்மா தான் பதறினாள்."என்னடி இந்த நேரத்தில? கையில பையையும் காணோம் ஒண்ணையும் காணோம்.என்ன விஷயமா வந்தே? வீட்டில அவரோட சண்டையா?" கேள்விச் சரம் தொடுத்தாள்.

'நீ ரொம்ப உஷாரும்மா "என்று மனதுள் நினைத்த படியே, "நம்ம வீட்டுக்கு நான் வர காரணம் வேணுமாம்மா .சாப்பிட ஏதாவது இருந்தா தாம்மா பசிக்குது" என்னும் போது கண்களில் நீர் ஊற்று. அம்மா அவள் உயரத்துக்கு சற்று எம்பி ராஜியின் தலையை தடவியபடி, 'வாடி என் செல்லம் ரெண்டு நிமிஷத்தில தோசை வார்த்திர்றேன். சாப்பிட்டு அம்மாவைக் கட்டிய படியே படுத்திருந்தாள் ராஜி. திடீரென அழுகை அதிகமாகும் போது உடல் விம்முவதும் உடனே அம்மா அனிச்சையாக தட்டிக் கொடுப்பதுமாக அன்றைய இரவு நீண்டு முடிந்தது. 

மறு நாள் நடந்ததை சொல்லி முடிக்கும் போது, தன் மகளுக்கு வந்த நோய்க்காக வருந்துவதா? இல்லை அவள் புகுந்த வீட்டாரை சமாதானம் செய்வதா? தன் மகளின் கவலையைக் களைவதா ஒன்றும் புரியாமல் சுழன்று வந்தாள். நாட்கள் நகர்வது நின்றா போகும்? ஓரிரு முறை சம்பந்தியை சென்று பார்த்து சமரசம் பேசியும் ஒன்றும் நடக்காமல் சரி நடப்பது போல் நடக்கட்டும் என்று தினசரி வாழ்க்கை சக்கரத்தை சுற்றத் தொடங்கினர். 

அன்று சேலையை முழங்கால் வரை வழித்த படி ஒரு காலை மடக்கி ஒரு காலை நீட்டி கீரையை நறுக்கிக் கொண்டிருந்தாள் ராஜி. அவசர அவசரமாக நுழைந்த அம்மா காலில் இருந்து செருப்பை உதறிய படி வேகமாக வந்து ராஜியின் அருகில் அமர்ந்தாள். நறுக்கி வைத்திருந்த கீரையை ஒரு பாத்திரத்தில் போட்ட படி "பகவான் என் குரலைக் கேட்டுட்டான் ராஜி, உன்னை தண்டிச்ச அவனை அந்தப் பரமன் தண்டிச்சுட்டான். " என்றாள்.

திடுக்கிட்ட ராஜி "என்னம்மா சொல்ற" என்றாள். 

"மாப்பிள்ளைக்கு சனி தசை இருக்குதுன்னு சனீஸ்வரன் கோயிலுக்கு கூட்டிட்டு போனாளாம் அவர் அம்மா, ரெண்டு பேரும் திரும்பி வரப்போ அவங்க வந்த பஸ்சில இன்னொரு பஸ் மோதின வேகத்தில சன்னலில இருந்த கண்ணாடி உடைஞ்சு, ஜன்னல் ஓரமா இருந்த மாப்பிள்ளை மேல விழுந்து அவர் வலது கை துண்டாப் போச்சாம். தையல் எல்லாம் பிரிச்சு வீட்டுக்கு வந்து ரெண்டு நாள் தான் ஆச்சாம். டிரஸ் பண்ணிக்கிறதுக்கும், மற்ற கைக் காரியங்கள் பார்க்கிறதுக்கும் அவன் படுற அவஸ்தை கண் கொண்டு பார்க்க முடியலன்னு உன் மாமியார் ராஜம் அத்தைட்ட புலம்பினாள் னு செய்தி.

நில அதிர்ச்சி போல் அடுக்கடுக்காய் அதிர்வு. "அம்மா மீதிக் காரியம் நீ பார்த்துக்கோம்மா, நான் கிளம்பறேன்."

"எங்கேடி"

"எங்க வீட்டுக்கு தான் . இந்த நேரத்தில தானேம்மா நான் அவர் கூட இருக்கணும்."

"அந்த ராட்சசங்களுக்கா இரக்கப் படுறே?" 

"ராட்சசனை மனிதனாக்க கடவுள் கொடுத்த சந்தர்ப்பம் இது. நழுவ விட்டுட்டா தப்பு நான் பண்ணினதாயிடும். " அவசரமாக அறைக்குள் சென்று பணத்தை எடுத்த படியே, வெறுங்கையை வீசிய படி வந்தது போலவே திரும்பி சென்றாள். 

ராஜியை பாராட்டுவது போல வானில், வாண வேடிக்கைகள் வர்ணப் பூக்களாய் வெடித்து சிதறின. உலகக் கோப்பையை வென்று விட்டதாமே இந்தியா! 
(இப்போ தான் முற்றும்)

பெண் என்னும் பேரதிசயம் !!

மருந்து எடுத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்த சில நாட்களிலேயே வியாதி தீவிரமடையத் தொடங்கியது. புற்றுக்குள் இருந்த பாம்பு படமெடுத்ததைப் போல அடுத்த ஒரு வாரத்தில் இரண்டு முழங்கைகளிலும் வெண்மையின் அடையாளம். அது அவள் கணவன் கண்களுக்கு புலப் படும் முன் மாமியாரின் கூறிய விழிகளில் பட்டு விட்டது. 

" ராஜி , இங்கே வா. இதென்ன கையில என்னமோ வித்தியாசமாத் தெரியுது."

கையில் வைத்திருந்த பாத்திரத்தை அடுப்படித் திட்டில் வைத்தபடியே அவளை ஒரு குற்றவாளியைப் போல ஒரு கையில் பிடித்த படி பின் வாசலில் வந்து வெளிச்சம் படும் படி கையைத் திருப்பினாள்."இது வெண் 'குஷ்டம்'  மாதிரி இல்ல தெரியுது." என்றாள் அந்த குஷ்டத்தில் ஒரு அழுத்தம் கொடுத்த படி. மாமியாரின் இரும்புப் பிடியின் அழுத்தத்திலும், வார்த்தைகளின் சாட்டையடி சொடுக்கலிலும் கண்ணீர் கட்டுப்பாடின்றி வழிந்தது. 

அன்று இரவு அவள் கணவன் வரும்வரை காவலர்களால் பிடிக்கப் பட்டு ஒடுக்கி அமர வைக்கப் பட்ட திருடனைப் போல், தங்கள் அறையின் கட்டிலில் குத்துக் காலிட்டு அதில் தன் தலையைப் பதித்த படி இருந்தாள். அவன் வரும் சத்தம் கேட்டதும் உள்ளுக்குள்ளே உதறல் இருந்தாலும், அவன் வந்து பேசும் வரை எழப் போவதில்லை என்ற உறுதியோடு கவிழ்ந்த வண்ணமே இருந்தாள். 

வீட்டுக்குள் வரும் வரை கூடப் பொறுக்காமல் 

"நம்ம குடியே முழுகி போச்சுடா! அழகு அழகுன்னு அந்த அழகியை தலையில தூக்கி கொண்டாடினேயே, நம்ம தலையில மண்ண வாரிப் போட்டுட்டா . " என்று ஓலம் போடத் தொடங்கினாள் மாமியார்.

தலையும் புரியாமல் வாலும் புரியாமல் ஏதேதோ விவஸ்தை கேட்டு யோசிக்கத் தொடங்கினான். 

"என்னம்மா சொல்றே? சொல்றதை புரியற மாதிரி சொல்லு" 

விடு விடுன்னு படுக்கை அறைக்குள் சென்று மறுபடியும் அவள் கைகளை பற்றி இழுத்து வந்தாள். "இங்கே பாரு" 

"என்ன" 

"உனக்கு என்னைக்கு தான் உடனே புரிஞ்சிருக்கு. வெண்குஷ்டம் வந்திருக்குடா உன் பொண்டாட்டிக்கு. உடனே அவளை அவ வீட்டுக்கு அனுப்பு. புள்ளை கொடுக்கத்தான் துப்பில்லையினு பார்த்தா இது வேற . "இனி இவனிடம் பேசிப் பிரயோசனம் இல்லை என்பது போல் அவளைப் பார்த்து 

" கிளம்பு, கிளம்பு இனி ஒரு நிமிஷம் இங்கே இருக்கக் கூடாது. உன் துணி மணிகளைக்கூட நான் குடுத்தனுப்பிடுறேன். உடனே புறப்படு" என்றாள். 

ராஜியின் கணவன் அவளைப் பார்த்தான். கண்களில் நீர் வழிய உதடுகள் துடிக்க பேசா மடந்தையாய் கணவனைப் பார்த்தாள். இந்த முகத்தை இரு கைகளில் ஏந்தி கொஞ்சலோடு முத்தமிட்ட தருணங்கள் முன்னால் நின்றன. இனி இவளை அவ்வளவு காதலோடு முத்தமிட முடியுமா? அணைக்கும் போது கூடஅருவருப்பு தானே மிஞ்சும். வெளியே கூட்டிட்டு போனால் அத்தனை பேரும் என்னை இரக்கத்தோடு பார்ப்பானே ! இந்த எண்ணம் வந்ததும் 

"நீ புறப்படு ராஜி. உங்க வீட்டுக்கு போ. எல்லாம் பிறகு பேசிக்கலாம். ' என்று அவள் கையில் நூறு ரூபாய் நோட்டு ஒன்றை கொடுத்தான். 

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் சென்றால் மகன் ஒரு வேளை   மனம் மாறி விடலாம் என்று எண்ணியது போல் உள்கட்டின் வாசலிலேயே நின்றபடி அவளை விரட்டினாள். என்ன செய்வது என்று திகைத்த ராஜி கணவனை பரிதாபமாக திரும்பி திரும்பி பார்த்தபடி நடக்கத் தொடங்கினாள். பாதையில் கிடந்த கருங்கல்லை பார்க்காமல் நடந்ததில் பெரு விரல் மோத "ஆ " என்ற அலறலோடு குனித்து விரல்களை பார்க்க அங்கே விரல்களும் கண்ணீர் விட்டு அழுது கொண்டு இருந்தன. ஆனால் அந்தக் கண்ணீரின் நிறம் சிவப்பு.

பெண் என்னும் பேரதிசயம் !!

 ஒரு முக்கிய சந்தோஷ செய்தி, 
இந்த கதை என் திருமண நாளான இன்று "இவள் புதியவள் " என்னும் பத்திரிகையில் மே மாத இதழில் வெளி வந்து இருக்கிறது என்பதை சந்தோஷத்துடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.


அவள் நல்ல  நிறம். பெண்களை நல்ல நிறம்னு பொதுவா சொன்னாலும் அதில ரெண்டு மூணு வகை உண்டு. மஞ்சள் நிறம், வெண்மையும் மெல்லிய ரோஜா வண்ணமும் கலந்த நிறம், வெளிறிய வெண்மை நிறம். அவள் இதில் எதிலும் அடங்காமல் பொன் நிறமும், பளபளப்பும் உடையவளாய் இருந்தாள்.அவளை அவள் நிறத்திற்காகவே திருமணம் செய்திருந்தான் அவள் கணவன். அடர் நிறங்களில் உடை உடுத்தி அவளை வெளியே கூட்டிச் செல்லும் போது, பெருமையில் அவன் இன்னும் கொஞ்சம் உயரமாகத் தெரிந்தான். அவளுக்கு பிரியம் மென்மையான நிறங்கள் தான். அதெப்படி தனக்கு சொந்தமான ஒருத்தியை மற்றவன் பார்ப்பதை பொறாமையின்றி இவனால் எடுத்துக் கொள்ள முடிகிறது என்று பல முறை அவள் ஆச்சர்யப் பட்டதுண்டு. 

இதெல்லாம் கொஞ்ச காலம் முன்பு வரை தான். இப்பொழுது ஒரு கவலை நெருஞ்சியாய் உறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. போன வாரத்தில் ஒரு நாள், சாவதானமான, குளியலின் போது தான் கண்ணில் பட்டது கெண்டைக் காலில் ஒரு ரூபாய் அளவு நிறமாற்றம். ஏற்கனவே நிறமான பெண்ணாய் இருந்ததால் பளிச்சென்று தெரியா விட்டாலும், ஒரு  இடம் மட்டும் வெளிறி இருந்தது. இது மட்டும் தானா வேறு இடங்களிலும் இருக்கிறதா என்று நிறுத்தி நிதானித்து பார்க்கும் போது கழுத்தின் பின்புறம் முதுகு தொடங்கும் இடத்திலும் அது தன் வேலையைக் காட்டத் தொடங்கி இருந்தது. 

ஏற்கனவே ஒவ்வொரு மாதத் தீட்டு பட்டதும் உள்ளத்தில் ஒரு நெருப்பெரிச்சல்.  மாமியாரின் முகத்தில் கூடுதல் கடுகடுப்பு. "தாலியைக் கட்டிட்டு வந்தோமா, புள்ளையப் பெத்தோமா னு இல்லாம என்ன எழவுடா இது" னு மகனிடம் புலம்பினாலும், அவன் தன் மனைவியின் அழகில் மயங்கிக் கிடப்பது நன்கு தெரியுமாதலால் மேற்கொண்டு எதுவும் சொல்வதில்லை. இந்த நிறமாற்றம் என்னன்ன மாற்றங்களை வீட்டினுள் கொண்டு வரப் போகிறதோ? 

இதே எண்ணத்தில் அவள் பேசா மடந்தையாகிப் போனாள். கணவனுடன் வெளியே செல்லும் போது லூகொடேர்மா வந்து பாதி வெண்மையும், பாதி கறுப்புமாய் இருப்பவர்கள் எதிரில் வந்தால் நடுநடுங்கிப் போவாள். அதன் பின் வீடு வரும் வரை எதுவும் பேசாமல் வந்தாலும் அதைப் பற்றிய அக்கறையே சிறிதும் இல்லாமல் லொடலொடத்துக் கொண்டே வருவான். 

தனது நெருங்கிய தோழியிடம் தன் சிக்கலை சொல்லி இருவரும் ஒரு வைத்தியரிடம் சென்றார்கள். கூச்சத்தோடு புடவையை விலக்கி காலை திருப்பிக் காட்டினாள். "அந்தப் பக்கம் திரும்பிக்கோம்மா, எந்த இடத்தில வலிக்குதுன்னு சொல்லு " என்ற படியே ஒரு குண்டூசியினால் நிறம் மாறிய இடத்திலும் மற்ற இடங்களிலும் மாறி மாறிக் குத்தினார். அவளுக்கென்னவோ எல்லா இடத்திலும் வலிக்கத் தான் செய்தது. 

"பயப்பட ஒண்ணுமில்லை. வலி தெரியலைன்னா தான் பயப்படணும். நான் தர்ற குளிகையை தவறாமல் எடுத்துக்கணும். புளியை சாப்பாட்டில் குறைச்சுக்கிட்டால் மருந்து சீக்கிரமாய் வேலை செய்யும். மற்றபடி கத்திரிக்காய், நல்லெண்ணெய், கருவாடு அறவே ஒதுக்கிடணும் " என்று சொல்லி மருந்தும், தடவுவதற்கு எண்ணையும் தந்தார்.

"கண்டிப்பா குணமாயிடும்ல ஐயா" என்ற போது அவளைப் பார்ப்பதற்கே பாவமாய் இருந்தது. அவள் தோழி அவள் கையை மெல்ல பற்றி லேசாக அழுத்தினாள். உடனே கண்களில் நீர் பூத்தது,

"இது சரியாகலைனா நான் சாவறதைத் தவிர வேற வழி தெரியல " என்றபடி புடவை நுனியால் கண்களை மெல்ல ஒற்றிக் கொண்டாள். 

"தைரியமாப் போம்மா, எத்தனப் பேரை குணமாக்கின கை தெரியுமா இது " என்ற படி தன் வேலையை தொடர்ந்தார் வைத்தியர். 

"அப்போ நாங்க வரோங்கைய்யா" என்றபடி வெளியே வந்து செருப்பைப் மாட்டும் போது புடவை தடுக்க, குனிந்து சரி செய்யும் போது  கவனித்தாள், கணுக்காலில் ஒரு அபாய மணி. அப்படியே அங்கே உள்ள திண்ணையில் அமர்ந்து அழத் தொடங்கினாள் சத்தமில்லாமல். கண்களில் மட்டும் தாரை தாரையாக நீர். 

"அழாதப்பா, அதான் மருந்து வாங்கிட்டோமே, சாப்பிட்டா சரியாயிடும். " என்றாள் தோழி. 

" இல்ல ரம்யா எனக்கு பயமா இருக்கு. கடவுளாப் பார்த்து கண்ணில படாத இடமா வரப் பண்ணி இருக்கிறாரு. என் மாமியாருக்கு தெரிஞ்சா என்ன நடக்கும்னு தெரியல. இந்த மனுஷன் வேற அழகு அழகுன்னு கும்மி அடிக்கிறாரு. புள்ளையா குட்டியா நான் செத்தால் யாருக்கும் நஷ்டம் இல்லை. செத்திட வேண்டியது தான்." என்று சத்தம் கூட்டி அழத் தொடங்கினாள். 

இது போல் எத்தனை பேரை பார்த்திருப்பாரோ அந்த வைத்தியர், தன் வேலையை விட்டு வெளியே வந்தாரில்லை.
(இன்னும் வரும்)

பகல் வீடு!!

அது ஓர் முதியோர் இல்லம்.  அதன் பெயர் பகல் வீடு. பெயர்க்காரணம் நாள் முழுவதும் தங்குபவர்கள் மட்டும் இன்றி பகல் பொழுது மட்டும், வீட்டில் உள்ளவர்கள் வெளியே போகும் நேரம் வந்து மாலையில் வெயில் தாழ்ந்ததும் திரும்பி விடலாம். ரிசெப்ஷன் எல்லாம் போட்டு அங்கே இருக்கும் முதியவர்களை கூட இளைஞர்கள் ஆக்கும் கூடம். 

எனக்கு அந்த பகல் வீட்டைப் பற்றி தகவல் கிடைத்ததும் போய் பார்த்து வரலாமே என்று எண்ணம் வந்து விட்டது. என் மனைவி இறந்து கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக ஒரு வித தனிமை என் குணாதிசயங்களை மாற்றிக் கொண்டு இருப்பதை மெல்ல உணரத் தொடங்கி விட்டேன்.  இது வரை இல்லாத விதமாக தந்தை ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறார் என்று மகன் குழம்புவதையும், சில நேரங்களில் பொறுமை என் எல்லை மீறிப் போவதால் குடும்ப அமைதி கெடுவதையும் பார்த்ததால் இந்த முடிவு. மகனிடம் சொன்னால் ஒத்துக் கொள்ள மாட்டான் என்பதால் 

"இப்படியே கொஞ்சம் காலாற நடந்துட்டு வரேன் " என் மருமகளிடம் சொல்லி கிளம்பி விட்டேன். 

"பகல் வீடு ! பகல் வீடு !  சார் பகல் வீடு இறங்கணும்னு சொன்னீங்களே?" கண்டக்டர் என் அருகில் வந்து குரல் கொடுத்ததும் திடுக்கிட்டு விழித்தேன். அதென்னமோ இப்போல்லாம் கோழி தூங்குறதைப் போல கொஞ்சம் நேரம் கிடைத்தாலும் கண் அசந்து விடுகிறது. எல்லோரும் தூங்குற நேரம் துளி கூட தூக்கம் வர்றதில்லை. ஏதாவது படிக்க ஆரம்பித்தால் நேரம் போவதே தெரிவதில்லை. விடி காலை ஐந்து மணிக்கு மருமகள் அடுப்படியில் புழங்கத் தொடங்கிய சத்தம் கேட்டு புத்தகத்தை மூடி வைத்திருக்கிறேன். 

"ஏம்ப்பா ! ராத்திரி தூங்கவே இல்லை போலிருக்கு " மகன் கேட்கும் போது அதில் நான் தூங்கவில்லை என்ற அக்கறையை விட தன் தூக்கம் கெட்டதே என்ற கோபம் இருப்பது போல் தெரியும். 

மெல்ல இறங்கி பகல் வீட்டினுள் சென்றேன். ரிசெப்ஷனில் ஒரு முப்பத்தைந்து வயது மதிக்கத் தக்க ஒரு பெண்மணி. கையில் ஜோ டி க்ரூஸின் "ஆழி சூழ் உலகு"  அவள் ஈடுபட்டு படிப்பதைக் கெடுத்து விடக் கூடாது என்று மெதுவாக அவள் எதிரில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தேன். எனக்குள் ஏதோ "இது தான், இது தான் உனக்கான இடம் " என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்தது. 

உள்ளுணர்வு உந்த புத்தகத்தில் இருந்து தலை நிமிர்த்தி, என்னைப் பார்த்தவள் " சாரி சார்,  என்னை கூப்பிட்டு இருக்கலாமே. " என்றாள்.

"ரொம்ப ஆர்வமா படிச்சிட்டு இருந்த மாதிரி இருந்தது. அதான்..." என்றேன். 

"ஆமாம் சார், பெண்ணாப் பிறக்கிறதே ரொம்ப பாவம். "

"அந்த கர்ப்பிணிப் பெண் சாரா கற்பழிக்கப் படறது என் நினைவில் இருந்து அழிய ரொம்ப காலம் ஆச்சு. " 

திடுக்கிட்டு " நீங்க வாசிச்சிருக்கீங்களா?" 

"என் நுரையீரலுக்கான ஆக்சிஜன் தர்றதே புத்தகங்கள் தான்."

"என்ன விஷயமா வந்திருக்கீங்க" 

"ச்சும்மா பார்த்து விசாரிச்சிட்டு போகலாம்னு வந்தேன்" 

அவள் இப்போது தன் பணிக்கு திரும்பி இருந்தாள். "இங்கே தங்குவதற்கு தனித்தனி அறைகள் எல்லா வசதிகளோடும் இருக்குது. மாதம் ஐந்தாயிரம் செலுத்தணும்.அது தவிர குடும்பத்தோட இருக்க விரும்பறவங்க பகல் நேரம் மற்ற எல்லோரும் வெளியே போற நேரம் மட்டும் இங்கே வரலாம். அதுக்கு மாதம் ஆயிரம் ரூபாய் வாங்கறோம். எங்கள் வாகனமே உங்களை வீட்டில் வந்து அழைத்து வந்து விடும், மதிய உணவு இங்கேயே கொடுத்திடுவோம். மாதம் இரண்டு அல்லது மூன்று பேரை உரை நிகழ்த்த அழைப்போம். மற்றபடி புத்தகங்கள், தொலை காட்சி பெட்டி, இன் டோர் கேம்ஸ் எல்லாம் இருக்குது. வாழ்க்கையை சந்தோஷமாக கழிப்பதற்கு உகந்த இடம். இதை மிஸ்டர் டேனியல் ஒரு சேவையாக செய்து வருகிறார். பணம் வாங்குவதற்கு காரணம் எந்த ஒரு செயலுக்கும் விலை இருந்தால் தான் மதிப்பு இருக்கிறது என்பதற்காகத்தான். 

ஒரு நீண்ட உரை ஆற்றி முடித்திருந்தாள். அவள் பேசியதே இந்த பணியை எவ்வளவு விரும்பி செய்கிறாள் என்பதை உணர்த்தியது. 

"சரிம்மா, வீட்டில பேசி முடிவு எடுத்திட்டு வரேன். எனக்கு என்னமோ இப்போ எல்லாம் என் வயதை ஒத்தவர்களுடன் இருந்தால் தான் ஒரு படபடப்பு இல்லாமல் நிதானமாக இருக்க முடியும் போல் தோன்றுகிறது. மகன் ஒத்துக் கொள்ள மாட்டான். பார்ப்போம். உன்னை சந்தித்ததில் மிக்க மகிழ்ச்சி. இங்கே வந்தால் நாம் பகிர்ந்து கொள்ள பொதுவான விஷயம் நிறைய இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். மீண்டும் சந்திப்போம்" என்று சொல்லி விடை பெற்றேன்.

(இன்னும் வரும்)

'ஷங்'கும் 'சிங்'கும் - நிறைவு பாகம்

 பகதூரை படம் பிடித்து முடித்த பின் அவன் முன் நாட்களில் தாடியுடன் இருந்தானோ? இல்லையோ ? என ஐயம் வர அருகில் இருந்த சலூனுக்கு அழைத்து சென்று சலூன்காரர் முகம் சுளித்தாலும் நயமாக பேசி, "தாடிய எடுத்து விடப்பா. நான் செய்ற ஒரு நல்ல காரியத்தில உனக்கும் பங்கு இருக்கட்டும்" முரண்டு பிடித்த பகதூரை பல கதைகள் பேசி மயக்கி ஒரு வழியாக 'சுந்தரன்' ஆக்கி விட்டார்கள்.

அந்த நிலையிலும் ஒரு போட்டோ பிடித்து மறு நாள் டேட்டா கார்ட் மூலம் கணினியில் ஏற்றி மெயிலிலும் அனுப்பி விட்டான்.

மறுநாள் கணினியில் அமர்வதற்கே கொஞ்சம் உதறலாக தான் இருந்தது. கண்களை மூடி ஒரு நிமிடம் இறைவனை நினைத்தான். "ஒரு நல்ல ஆரம்பம் மட்டுமே ஒரு செயலை சிறந்ததாக்காது. ஒரு நல்ல முடிவும் வேண்டும். தெய்வமே ! பகதூரை அவன் குடும்பத்தோடு சென்று சேர்த்திடு. " பிரார்த்தித்து மெயிலை திறந்தான். அவன் எதிர்பார்த்த பதில் கண்ணை சிமிட்டியது.

"நீங்கள் அனுப்பிய புகைப்படம் சம்பந்தப்பட்ட குடும்பத்தாரிடம் காட்டப்பட்டது. உங்கள் செயல் மிகவும் பாராட்டுக்கு உரியது. தாடியுடன் இருந்த புகைப்படம் மட்டும் அனுப்பி இருந்தால் அடையாளம் காண சிரமம் ஏற்பட்டிருக்கும் . அவர்களின் சந்தோஷம் உங்களுக்கு வாழ்த்தாய் சென்று சேரட்டும். பகதூரின் தந்தை மைந்தனை பிரிந்த  துக்கத்தில் மரணப் படுக்கையில் இருக்கிறார். உடனே புறப்பட்டு வரவும். வந்து சேரும் நேரம் அறிவித்தால் என்னுடைய ஆட்கள் ரயில் நிலையம் வந்து உங்களை அழைத்து செல்வார்கள். "   

"என்ன சார், ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கீங்க போல் இருக்கு. G .M  உங்களை உடனே வந்து பார்க்க சொன்னார். " பியூன் நடராஜன் வந்து சொன்னான்.

"என்ன விஷயம் நடராஜன்? "

"தெரியல சார், ஒரு fax வந்தது. அதை பார்த்ததும் உங்களை கூட்டிட்டு வரச் சொன்னார். "

வேகமாக சென்று உதவியாளரிடம் தனது வரவை சொல்லி அனுப்பி காத்து இருந்தான்.

"சார், உங்களை உள்ளே வரச் சொன்னாங்க"

"குட் மார்னிங் சார், "

தனது இருக்கையில் இருந்து எழுந்து ஷங்கரின் கைகளைப் பிடித்து பலமாக குலுக்கினார். G .M   "ஷங்கர் உங்கள் முயற்சியைப் பற்றி இப்பொழுது தான் தகவல் வந்தது. சுயநலம் மிகுந்து விட்ட உலகத்தில் அறியாத ஒருவனுக்காக இவ்வளவு சிரமங்கள் எடுத்து வெற்றியும் பெற்று விட்டீர்கள். வாழ்த்துக்கள்! எப்போ புறப்படுறீங்க ஹாசியாபாத்துக்கு. "

"டிக்கெட் கிடைக்குமான்னு தெரியல சார் கிடைச்சிட்டா உடனே புறப்பட வேண்டியது தான் "

"டோன்ட் வொரி.நீங்க இவ்வளவு சிரமம் எடுக்கிறப்போ கொஞ்சம் உதவி நாங்க செய்யலைன்ன எப்படி.ரயில்வே துறையில பேசி அதெல்லாம் ஏற்பாடு பண்ணியாச்சு. " என்று சொல்லி ஷங்கர்  சந்திக்க வேண்டிய அதிகாரியின் பெயரையும் தொலைபேசி எண்ணையும் கொடுத்தார்.

"ரொம்ப நன்றி சார்."

அதன் பின் அவசரமாக வீட்டுக்கு சென்று பகதூரை இறுக்கி அணைத்த படி "பகதூர், போலாமா உங்க ஊருக்கு. உங்க குடும்பத்து ஆட்களை கண்டு பிடிச்சாச்சு. " என்றான். புரிந்து கொண்ட பகதூர் லேசாக குனிந்து ஷங்கரின் முகத்தை இரு கைகளிலும் ஏந்தி தன் கைகளை மீட்டுதன்னுடைய முகத்தில் மூடி இருந்தவன் மெல்ல  குலுங்கத் தொடங்கினான். தொடர்ந்து ஒரு மிருகத்தின் அழுகைக் குரல் போல் அவனிடம் இருந்து புறப்பட்டது.

"உண்மையாவாடா சொல்றே. ?" என்றபடி உள்ளில் இருந்து வந்த ஷங்கரின் அம்மா "என் செல்லமே! புள்ளைய பிரிஞ்சு அந்த தாய் எவ்வளவு வேதனைப் படுறாளோனு எத்தனையோ நாள் கவலைப் பட்டு இருக்கேன். உன்னைப் பெத்ததில பெருமைப் படுறேண்டா. "என்று உச்சி முகர்ந்தாள்.

மறு நாள் புறப்பட்டு ரெண்டு பேரும் ரயில் ஏறினார்கள். வாட்ட சாட்டமாக இருக்கும் ஒருவன் குழந்தைத்தனமாய் மிரண்டு பார்ப்பதையும். சிற்றுருவம் கொண்ட ஒருவன் தந்தையின் பாசத்தோடு அவன் கை பிடித்து அழைத்து வருவதையும். அங்கிருந்தவர்கள் விநோதமாய் பார்த்தார்கள். தானோ ஹிந்தி தெரியாதவன். தன் அருகில் இருக்கும் ஹிந்தி தெரிந்தவனோ  மன நிலை பிறழ்ந்தவன். ஒரு வித கலக்கத்தோடு பயணம் செய்தான்.

இரண்டு நாள் ரயில் பயணம் மிரட்சி தருவதாய் தான் இருந்தது. இருண்ட குகைப்பகுதியை கடக்கும் போது மிரண்டு பகதூர் அலற, அந்த அலறலில் பயந்த கம்பார்ட் மென்டே அலற, ஷங்கரை அங்கிருந்தவர்கள் ஒரு எதிரியைப் போல பார்க்க, எப்படியோ வந்து சேர்ந்தார்கள். ரயில் நிலையத்தில் "ஷங்கர் பகதூர்" என்று எழுதிய அட்டையை பிடித்தபடி நின்றிருந்த இருவரை அணுகி தெளிவு படுத்திக் கொண்டதும் அந்த இருவரும் மெளனமாக காருக்கு அழைத்து சென்றார்கள். தன் இனத்தை விட்டு பிரிந்த பறவை மீண்டு சென்று சேர்ந்ததும் சந்தோஷக் கூக்குரல் இடுமே அதைப் போல் பகதூர் ஏதேதோ பேசிக் கொண்டே வந்தான்.

அவன் அமைதி ஆகி விட்டதைப் பார்த்ததும் வீடு நெருங்கி இருக்குமோ என 

நினைத்தான். ஒரு வீட்டின் முன் நிறைய ஆண்கள் கூடி அமர்ந்திருந்தார்கள். திடீரென வேகம் பிடித்த பகதூர் அந்த வீட்டை நோக்கி ஓடினான். அமர்ந்திருந்த ஆண்கள் பரபரப்பாக எழுந்தார்கள். பகதூர் வீட்டிற்க்குள் நுழைந்ததும் கூட்டாய் ஒரு அழுகை புறப்பட்டது. அது வரை பிரிந்திருந்த பகதூரை பார்ப்பதற்கு தான் கூடி இருக்கிறார்கள் என்று நினைத்திருந்த ஷங்கர் அருகில் நின்றவரிடம் "வீட்டில எல்லோரும் ...." என விசாரிக்கத் தொடங்கி அவர் புரியாமல் விழிப்பதைப் பார்த்ததும் விறு விறு வென வீட்டினுள் சென்றான்.

அங்கே கட்டிலில் பகதூரின் தந்தை இறந்து கிடந்தார். சில மணி துளிகள் பொறுத்திருந்தால் மகனை பார்த்திருப்பார். அவர் இறந்ததை அறியாத பகதூர் அருகில் படுத்து அவரைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தான். அருகில் ஒரு குழந்தை மிரண்டு போய் நின்றது. அந்தக் கண்கள் ரயில் ஏறியதும் மிரண்டு விழித்த பகதூரை நினைவு படுத்தியது. அவனது குழந்தையாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அப்படியெனில் அருகில் கண்களில் நீர் வழிய, மார்வாடிப் பெண்கள் போல் தலையில் முக்காடிட்ட பெண் அவன் மனைவி ஆகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

"பாவிப் பெண்ணே ! நீ எப்படி உன் கணவனை பிரிந்தும் ஊர் வந்து சேர்ந்தாய். கவனமாய் இருந்திருக்க வேண்டாமா? எப்படியோ உன் கணவனை உன்னிடம் சேர்த்து விட்டேன். இனியேனும் பத்திரமாக பார்த்துக்கொள் " என மனதுக்குள் நினைத்தபடி, 

பகதூரின் தந்தை தனயனைக் காணாமலே போய் சேர்ந்த துக்கமும், ஒரு நல்ல நண்பனை விட்டுப் பிரியும்  துக்கமும் சேர்ந்து பாரமாய் அழுத்த தன்னை அழைத்து வந்தவர்களுடன் சேர்ந்து ஆட்சியாளரின் அலுவலகம் நோக்கி தளர்ந்து போய் நடக்கத் தொடங்கினான். 

ஒரு வினோத ஒலியுடன் ஓடி வந்த பகதூர் ஷங்கரை இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டான். 

அவன் கண்களில் இருந்து தாரை தாரையாய் கண்ணீர் வடிந்து கொண்டு இருந்தது.  

'ஷங்'கும் 'சிங்'கும் - பாகம் ரெண்டு

கண்ணீர் வழிய படுத்துக் கிடந்த அந்த பெரிய உருவம், ஷங்கரை தூங்க விடவில்லை.

தன் இலக்கிய வேலைகளுக்கும், தான் செய்ய நினைக்கும் சேவைகளுக்கும் தோதுப்படாது என்றே ஷங்கர் மணம் முடிக்கவில்லை. பகதூர் பற்றி தான் கொடுத்து இருக்கும் தகவல்களுக்கு ஏதேனும் இடத்தில் இருந்து பதில் வந்து விட்டால் உடனே அவனைக் கூட்டிக் கொண்டு வட மாநிலம் செல்லத் தயாராகத் தான் இருந்தான். பதில் வர வேண்டுமே?  இல்லாத பட்சத்தில் அடுத்து தான் எடுத்து வைக்க வேண்டிய அடி என்ன?  லேசான கலங்கிய எண்ணங்களும் தூக்கமுமாய் தொடங்கி ஆழ்ந்து உறங்கிப் போனான். 

மறு நாள் ஏதும் பேசாமலே ஏக்கம் நிறைந்த கண்களோடு தன்னைப் பார்த்த பகதூரின் முதுகில் ஆதரவாக தட்டிய படியே பணிக்கு கிளம்பினான். அலுவலகம் வந்ததும் தன் நண்பரும், இந்த மாதிரியான விஷயங்களில் தனக்கு குருவும், ஆன தன் அதிகாரியிடம் சென்று

"சார், மெயில் செக் பண்ணிக்கவா? " என்றபடி கணினியின் முன் அமர்ந்தான்."எல்லாம் முடிந்த பிறகு பகதூரிடம் சொல்லி இருக்கணும். நேற்று மெயில் பண்ணி இருக்கிற விஷயத்தை சொன்னதும் அழுதுட்டான் சார், அந்த பெரிய, கருப்பு திராட்சை போன்ற  கண்களில் இருந்து கண்ணீர் விழுந்ததும் நான் ஆடிப் போய்ட்டேன் ரொம்ப நேரம் தூங்க முடியல."என்ற படி மெயிலைத் திறந்தவன், "வாவ்" என்றான்.

இரு ஆட்சியாளர்களிடம் இருந்து மெயில் வந்து இருந்தது. "தங்கள் முயற்சிக்கு வாழ்த்துக்கள். முயற்சி செய்கிறோம். " என்ற உட் கருத்தோடு ஹிந்தியில் வந்திருந்தது. மூன்றாவது ஆட்சியாளரிடம் இருந்து பதில் இல்லை.

வீட்டுக்கு வந்த ஷங்கரும் தான் எடுக்கும் முயற்சிகளை மறந்தது போல் மறைத்தபடி செயல்படத்  தொடங்கினான். கிட்டத்தட்ட பத்து நாட்கள் ஓடிய நிலையில் மூன்றாவது ஆட்சியாளரிடம் இருந்து ஒரு செய்தி . "நீங்கள் சொல்லிய தகவலின் படி கீழ் மட்ட அதிகாரிகள் வரை தெரியப் படுத்தி விசாரிக்க வேண்டி இருந்ததால் கொஞ்சம் கால தாமதம் ஆகி விட்டது. அதே சூழ்நிலையிலும், அதே உருவ அமைப்பிலும் தவற விட்டா ஒருவரைப் பற்றிய தகவல் கிடைத்திருக்கிறது. அவரை ஒரு புகைப்படம் எடுத்து அனுப்பி வைத்தால் உறுதி செய்ய உதவியாக இருக்கும்"

ஷங்கருக்கு இந்த மெயிலை பார்த்ததும் லேசாக படபடத்தது. தனது முயற்சி பலித்து விடும் போலிருக்கிறதே ! மெயிலை மறு முறை வாசித்து பார்த்தான்.சொல்லலாம்  என்றால் அதிகாரி வெளியே போய் இருந்தார். எழுந்தான் யாரிடமாவது இந்த சந்தோஷத்தை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் போல் இருந்தது. அது மட்டும் அல்ல பகிர்ந்து கொண்டால் தான் உற்சாக மிகுதியில் தான் கண்டு கொள்ளாமல் விட்ட ஏதேனும் விஷயத்தை குறிப்பிடுவார்கள்.  

மெல்ல காரிடாரில் நடந்தான் எதிரே அலுவலகத் தோழி சந்தியா வந்து கொண்டு இருந்தாள்  . "காலை வணக்கம் சந்தியா?"

"வணக்கம்" வழக்கமான சந்தியா அவன்  உணர்வுகளை துல்லியமாக புரிந்து கொள்ளக் கூடியவள். இன்று என்ன வெறும் 'வணக்கம்'.ஏதேனும் விஷயம் இருக்கும்.  தான் சொல்ல வந்தது அதை விட முக்கியம் குறைந்ததாய் இருக்கலாம்

"ஏதும் சிறப்பான செய்தி உண்டா ?"

"உங்களை பார்க்கத்தான் வந்தேன். நீங்களே எதிரே வந்துட்டீங்க "

"சொல்லு சந்தியா? "

"எங்க வீட்டு பக்கத்தில ஒரு பீடி கடை இருக்கு. சின்ன சின்ன பெண்கள், வசதி இல்லாதவர்கள் பீடி சுற்றி கொண்டு வந்து கொடுக்கிறார்கள்.அங்கு பணி புரிபவன் கொஞ்சம் சல்லித்தனம் பண்றான். குடுக்க வேண்டிய தொகையை குறைத்துக் கொடுக்கிறான். மறுபடி கேட்டு வரும் பெண்களிடம் சில்மிஷம் செய்து ,பின் தான் பணம் கொடுக்கிறான். இதுக்கு ஒரு முடிவு கட்டணும் சார், தனக்கு ஒத்து வராதவர்களின் பீடிக் கட்டு சரியாக இருக்கிறது என்று சொல்லும் முன் அவர்களை நோகடிக்கிறான். பாவம் கஷ்டப்பட்ட பெண்கள். வேற வழி இல்லாம வாசல் உட்கார்ந்து புலம்பறப்போ  அம்மா கேட்டு சொன்னாங்க" 

"கண்டிப்பா உதவி செய்யலாம் சந்தியா. பீடிக் கடை உரிமையாளரை போய் பார்க்கும் போது யாராவது  ஒண்ணு  ரெண்டு பேர் வந்து சொல்வாங்க தானே ?"

"நிச்சயமா  வருவாங்க சார்"

அதன் பின் அவனுக்கு தன் விஷயத்தை சொல்ல தோன்றவில்லை  அன்றைய அலுவல்களை முடித்து வீடு திரும்பினான்.  

ஏதோ சாதனை செய்த நிறைவு இன்று முழுவதும்.  எல்லோரிடமும் மிகவும் அன்பாக பேசத் தோன்றியது.  தன் வீடு இருக்கும் தெருவில் திரும்பியதும் பன்னீர்  பூக்களின் வாசனை அவனை ஈர்த்தது  வெண் பட்டுக் கம்பளம் விரித்தது போல் மரத்தின் அடிவாரம் முழுவதும் பன்னீர் பூக்கள் பல திசைகளிலும் படுத்துக் கிடந்தன அதன் வாசனையை நன்கு இழுத்து  நுரையீரல் முழுவதும் நிறைத்துக் கொண்டான்.  மனதின் பரவசம் கொஞ்சம் குறைந்தது போல் இருந்தது.   மனது நிதானப் பட்டது.  என்ன ஆனாலும் பகதூரை அவன் குடும்பத்தில் கொண்டு சேர்க்கும் வரை இதைப் பற்றி அவனிடம் மூச்சு விடக் கூடாது என்று நினைத்தபடியே வீடு வந்து சேர்ந்தான்.

"பகதூர் ஜம்னு குளிச்சிட்டு வா பார்க்கலாம் ஒரு போட்டோ எடுப்போம். "

கொஞ்ச நாட்களாகவே அவனிடம் மலர்ச்சியும் இல்லை,  மறுதலிப்பும் இல்லை. இயந்திரம் போல் சொன்னதை செய்து கொண்டு இருந்தான் 

தான் வைத்திருக்கும் டிஜிட்டல் காமெராவை அம்மாவிடம் கொடுத்து  எப்படி இயக்குவது என்று சொல்லிக் கொடுத்தவன் "அம்மா மூணு போட்டோ எடுக்கணும்.  நானும் பகதூரும் சேர்ந்து ஒண்ணு, என்னை தனியா ஒண்ணு, பகதூரை தனியா ஒண்ணு. சரியா பகதூர்" என்றான். எங்கே அவனை மட்டும் தனியே படம் பிடிக்க வேண்டும் என்றால் முரண்டு பிடித்து விடுவானோ என்று தன்னையும் கூட்டு  சேர்த்துக் கொண்டான். 

நாளை கணினியில் ஏத்தி மெயிலில் வட மாநில ஆட்சியாளருக்கு அனுப்பி விட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான் பகதூரிடம் பேசப் பயமாக இருந்தது  தான் ஏதாவது உளறி விடுவோம் என்று ஜெயமோகன் அவர்களின் "காடு" நாவலை  கையில் எடுத்த படி படுக்கையில் சாய்ந்தான். 

பகதூர் அவனுக்கு ஒதுக்கி இருந்த,வீட்டின் வெளிப்புறம் அமைந்திருந்த, அறையில் தன் உடமைகளை கட்டிப் பிடித்த படி உறங்கப் போனான்.

(இன்னும் வரும்)

'ஷங்'கும் 'சிங்'கும்

ஷங்கரும் பகதூர் சிங்கும் நல்ல நண்பர்கள்.

ஷங்கரின் வயது முப்பத்தைந்து. அரசு ஊழியன். இலக்கியத்தில் ஆர்வம் உடையவன். கவிதைகள் எழுதுவான். ஒரு நாளின் அதிக பொழுது வீட்டுக்கு வெளியிலேயே செலவழிப்பான். வீட்டுக்கு வந்த பின்னும் அவன் வீட்டு வாசலில் படுத்துக் கிடக்கும் பகதூர் சிங்கிடம் ஒரு மணி நேரம் பேசிய பின் தான் வீட்டுக்குள் நுழைவான்.சில நாட்களில் அதிகப் பசியின் காரணமாக் நேராக சாப்பிட வந்தாலும் அதன் பின்  ஒரு மணி நேரம் அவர்கள் பேச்சு தொடரும். அவர்களின் உரையாடல் மிகவும் வேடிக்கையானது. ஷங்கருக்கு தமிழும் ஆங்கிலமும் தெரியும். பகதூருக்கோ ஹிந்தி மட்டும் தான் தெரியும். ஆனாலும் இருவரும் மற்றவர் சொல்ல வருவதை புரிந்து கொள்வார்கள்.

பகதூர் சிங். வட மாநிலத்தில் இருந்து தல யாத்திரை வந்த ஒரு குழுவில் இருந்து வழி தவறியவன். கொஞ்சம் மன நிலை சரியில்லாதவன். அதனாலும் மொழிக் குழப்பத்தாலும் அவன் தன் கூட்டத்திடம் சென்று சேர முடியாமல் போனது. திருச்செந்தூரில் இருந்து கால் போன போக்கில் நடந்து நெல்லை வந்து பெருமாள்புரத்தில் ரயில் தண்டவாளம் ஓரமாக நடந்து கொண்டு  இருந்தவனை, ஷங்கர் தான் தன் வீட்டுக்கு அழைத்து வந்திருந்தான். பகதூர் வாட்ட சாட்டமாக இருப்பான்.அவனது கோதுமை நிறத்துக்கு செம்பட்டை தாடி ஒரு தனி அழகைக் கொடுக்கும். ஒரே உடையை அதிக நாட்களுக்கு மாற்றாமல் போட்டு இருப்பதால் அவனிடம் இருந்து எழும் லேசான அழுக்கு வாடையும், திடீரென கையில் கிடைக்கும் கல்லை அருகில் இருப்பவர் மீது வீசுவதும்  சிறு குழந்தைகளை அவனைக் கண்டதும் கூச்சலிட்டபடி ஓட வைக்கும் . அது அவனை பைத்தியக்காரன் என்னும் கூட்டத்தில் உறுப்பினராக்கி இருந்தது.

பகதூர் வாசல் படியில் சாய்ந்தபடியே நேர் எதிரே இருக்கும் டிவியில் தெரிவதை எல்லாம் புரிவது போல் பார்த்துக் கொண்டு இருப்பான். நாளெல்லாம் வீட்டில் தனியே இருக்கும் ஷங்கரின் அம்மாவுக்கு நல்ல ஒரு துணை. எப்போதாவது ஹிந்தி நிகழ்ச்சிக்கு சானல் மாறும் போது அவன் கண்களில் தோன்றும் ஒளி அபாரமானது.

ஒரு நாள், ஷங்கரின் வண்டிச் சத்தம் கேட்டதும், வினோத ஒலி எழுப்பினான். "என்ன பகதூர் உன் நண்பன் வந்தாச்சா?" என்றபடி ஷங்கரின் அம்மா இரவு உணவுக்கு குழம்பை சூடு பண்ண எழுந்தார்கள்.

"ம்ம் ம்ம் "என்ற படி  அவசரமாக எழுந்து வாசலில் வந்து நின்றான். ஐந்து நிமிடம் கழித்து வந்த ஷங்கர் "ஹேய், பகதூர் இன்னைக்காவது குளிச்சியா? " என்றான்.

"ஹாங் " என்றபடி வண்டியை ஷங்கரிடம் இருந்து வாங்கி உள்ளே கொண்டு வந்து நிறுத்தினான்.

"எப்போவாவது குளிச்சாலே இவ்வளவு அழகா இருக்கியே? தினமும் குளிச்சா இங்கேயே ஒரு பொண்ணு பார்த்து ஒனக்கு கல்யாணமும் பண்ணி வைச்சிறலாம்.  இல்லம்மா? "

"போடா உனக்கு எப்போ பார்த்தாலும் அவனைச் சீண்டிக்கிட்டே இருக்கணும். அவன் குடும்பத்தை கண்டு பிடிச்சு அவனை சேர்த்து வைக்கிற வழியைப்பாருன்னு சொல்றேன்.ஏதாவது முயற்சி செய்றியா?"

"இன்னைக்கு நல்ல செய்தி கொண்டு வந்திருக்கேன். பகதூர் அடிக்கடி ஒரு வட இந்தியக் கிராமத்தோட பேர சொல்வானே? அது எந்த மாநிலம் எந்த தாலுகானு கிட்டத்தட்ட நெட்ல தேடி நெருங்கியாச்சு. எல்லா ஆட்சியாளருக்கும் ஒரு மெயில் ஐடி இருக்கும். அப்படி சந்தேகப் படுற ரெண்டு மூணு ஆட்சியாளருக்கு மெயில் பண்ணி இருக்கேன். பார்ப்போம்.

என்ன பகதூர், உங்க ஊருக்கு போறியா?"

இது வரை அம்மாவும் மகனும் பேசும் போது மாறி மாறி அவர்கள் முகத்தை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவன் இந்த கேள்விக்கு எந்த பதிலும் சொல்ல வில்லை.

"ஏன் உன் நண்பனை விட்டுட்டு போக பிடிக்கலியா? அப்படினா இங்கேயே எங்களோடேயே  இருந்திடு" பெரிய தட்டில் நிறைய சாதம் போட்டு, நடுவில் குழி  பறித்து, குழி நிறைத்து குழம்பு ஊற்றி, ஓரமாக எண்ணையில் முறுகலாக பொறித்த உருளைக் கிழங்கும் அப்பளமும் வைத்து இருவரிடமும் ஆளுக்கொன்றாய் நீட்டினாள்.

ரெண்டு கால்களையும் குத்துக் காலிட்டு தட்டை காலின் மேல் வைத்த படி பெரிய பெரிய கவளமாக உருட்டி வாயினுள் திணித்தான். உடை மாற்றி ஒரு காக்கைக் குளியல் போட்டு வந்த ஷங்கரும் ஒரு தட்டை எடுத்த படி நாற்காலியில் அமர்ந்து உண்ணத் தொடங்கினான்.

"என்ன பகதூர், அம்மா கேட்டதுக்கு பதிலே சொல்லல. எங்களோடேயே இருந்திடு. என்ன சொல்ற ? "

"அவன் எங்கே இப்போ பேசப் போறான். தட்டுக் காலியாகணும் முதல்ல. அப்பறம் தான் மீதி எல்லாம்."

நொடியில் தட்டு காலியானதும் செம்பில் இருந்த நீரை குடித்தான். அவன் தண்ணீர் குடிப்பதே ஒரு கலையாக இருக்கும். செம்பை வாயின் அருகில் வைத்து குடிக்க மாட்டான். நல்ல நீளமான கைகள் அவனுக்கு. செம்பை நன்றாக உயர்த்தி வாயில் நீரை ஊற்றுவான். சிந்தாமல் சிதறாமல் நீர் ஒரு அருவி விழுவதைப் போல் நேராக அவன் வாயில் இறங்கும். நீர் இறங்க இறங்க அவன் தொண்டையின் கடின பகுதி மெல்லிய ரோஸ் நிறத்தில் மேலும் கீழும் ஏறி  இறங்கும். குடித்து முடிக்கும் போது செம்பில் இருந்து மிஞ்சிய நீர் 'புல்லுக்கும் அங்கே பொசியுமாம்' என்பது போல் முடி நிறைந்த அவன் நெஞ்சு பகுதியில் இறங்கி நனைக்கும்.

உண்டு முடித்த ஷங்கர் வெளியே ஒரு நாற்காலியை எடுத்து போட்ட படி அமர்ந்து ரெண்டு கைகளையும் நீட்டி நெட்டி முறித்தான். நண்பனுடன் ஒரு மணி நேரம் செலவழிக்க அவன் தயாராகி விட்டான். பகதூர் என்றும் இல்லா வழக்கமாக அப்படியே சாய்ந்து படுத்து விட்டான். 

"ஹேய்! பகதூர் இது என்ன புது பழக்கம். சாப்பிட்ட உடன் அப்படியே சாயறது? என்றான் ஷங்கர். பதிலில்லை.

"பகதூர்" மறு குரலுக்கும் பதில்  இல்லாமல்  இருந்தது "என்ன இவனுக்கு உடம்பு சரியில்லையா?" என்று முணுமுணுத்த படி எழுந்து நெற்றியில் கை வைக்கும் போது ஒரு பெரிய சொட்டுக் கண்ணீர் பகதூரின் நீண்ட கண்களில் இருந்து கீழே விழக் கண்டான். 

"அம்மா, இவன் அழறான்மா  " என்று குரல் கொடுத்தான்.

"நான் நினைச்சேன்டா. அவன் மனசுக்குள்ள குடும்பம், மனைவி, குழந்தைகள் னு ஏக்கம் இருக்கத்தானே செய்யும். நீ அவன் கிராமத்தை கண்டு பிடிச்சிட்டதா சொன்னதும் ஊர் ஞாயபகம் வந்திருக்கும். சரி, சரி நீ போய் படு நாளைக்கு சரியா இடுவான்" என்று அம்மா சொன்னதும்

"இவனை சீக்கிரம் கொண்டு சேர்க்கணும் போலிருக்கே" என்று சொல்லியபடியே ஷங்கர் படுக்க சென்றான். 

(இன்னும் வரும் )

கல்யாண வைபோகமே !! - நிறைவு பாகம்

இளங்  காலை.

இருட்டாயிருந்த என் படுக்கை அறைக்குள் தன் ஆக்டோபஸ் கரங்களை நீட்டி வருடத் தொடங்கி இருந்தான் சூரிய பகவான்.

நேரமாகி விட்டதோ என என் செல் போனை தடவி உயிரூட்ட அது மணி ஐந்து முப்பது என்றது. பட படத்து எழுந்த நான், என் தம்பியையும் எழுப்ப இருவரும் அறை மணி நேரத்துக்குள் புறப்பட்டு கிளம்பினோம். பீரோவில் இருந்த  ஒரு லட்ச  ரூபாயை எடுத்து ஒரு லெதர் பையில்  வைத்து வண்டியில் ஏறினேன்.

" அண்ணே! பணத்தை பிரிச்சு வச்சுக்கலாமே? எல்லாம் மொத்தமா வச்சிருக்கியே?"

'எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்' என்று ஒரு பார்வை பார்த்தேன். அவன் அடங்கி விட்டான். இந்த திருமணம் முடியும் வரை இப்படித்தான் எல்லார் மேலேயும் கோபமா வரும் போல.

திருமண மண்டபத்தை நெருங்கும் போதே எனக்குள் பரபரப்பு தொடங்கி விட்டது.

நேராக மணமகளின் அறைக்கு போனேன், வழியில் பார்த்த சொந்த பந்தங்களை நலம் விசாரித்த படியே.

மண்டபம் முழுவதும் வேகமாக இயங்கிக் கொண்டு இருந்தது. கதவைத் தட்டியதும் யாரோ திறந்தார்கள். என்  அருமை மகள் தலையை அழுத்திப் பிடித்த படி ஒரு பெண் அலங்காரம் செய்து கொண்டு இருந்தாள். சத்தம் கேட்டதும் உயர்த்திய மகளின் தலையை லேசாக அழுத்திய படி வேலையை தொடர்ந்து கொண்டு  இருந்தாள்.

"எல்லாம் பார்த்து பத்திரமா பூட்டி வந்தீங்களா?" என்ற என் மனைவியை 'எல்லாம் எனக்கு தெரியும்' என்று ஒரு பார்வை பார்த்து,

"லேட் பண்ணாம வேகமா ரெடி ஆகுங்க" என்றேன்.

பான்ட் சத்தம் முழங்க பொண்ணையும் மாப்பிளையையும் சர்ச்சுக்கு அழைத்து சென்றோம். முகூர்த்த நேரம் நெருங்கியதும், நெருங்கிய சொந்தங்கள் எல்லாம் நெருங்கி வந்தோம். கோவில் மணி அடிக்க மாப்பிள்ளை தாலியை எடுத்து என் மகளின் கழுத்தில் முடிச்சிடத் தொடங்கினார்.

"மூணாவது முடிச்சை அக்கா போடுவாங்க" என்று சொல்வதை காதிலேயே வாங்காத படி மூணு முடிச்சையும் தானே போட்டு மணப் பெண்ணை பார்த்து மெல்ல முறுவலித்தார். சின்னஞ் சிறுசுக அதுங்களுக்குள் என்ன பேசி வைத்திருந்ததுகளோ!

எனக்கு மனதில் அழுத்திக் கொண்டிருந்த பாரம் இறங்கியதைப் போல் இருந்தது. இன்னம் நாலு மணி நேரம் தான். எல்லா ஆர்ப்பாட்டமும் அடங்கி விடும். நிதான வாழ்க்கைக்கு திரும்பி விடலாம்.

அதன் பின் பரிசு கொடுக்க வந்தவர்கள் ஒரு நீண்ட வரிசையில் நின்றதும், மணமக்களை வாழ்த்தி திரும்பியவர்களை என் மனைவி வரவேற்று, உணவு உண்டு செல்லுமாறு வற்புறுத்தியதும், சிறப்பான உணவுமாக எல்லாம் சிறப்பாகவே முடிந்தது.

அதான் எல்லாம் சிறப்பாவே முடிஞ்சிருக்கே அப்பறம் என்ன வழ வழ னு இழுவை ... ங்கறீங்களா?

அதுக்கு அப்பறமாத் தான் யாருமே எதிர்பார்க்காதது எல்லாம் நடந்து போச்சு.

"அக்கா இந்தா மொய் பணத்தை பிடி. பத்திரமா ஒப்படைச்சாச்சு. "

"சார், எல்லாரும் சாப்பிட்டு முடிச்சாச்சு. வீட்டாள் மட்டும் தான் பாக்கி. நீங்களும் சாப்பிட்டாச்சுனா  வேலையை முடிச்சிறலாம்."

"மாப்பிள்ளை, ரெண்டு பெரும் வாங்க சாப்பிடப் போகலாம்.'

"ராஜா, நாங்க சாப்பிட்டுட்டு வர்ற  வரை இங்கேயே இரு. யாரும் வந்தா கீழே சாப்பிட கூட்டி வா"

"தம்பி நீங்க சாப்பிட்டாச்சா ? இல்லையா? வாங்க வாங்க எல்லோரும் சாப்பிட்டாச்சு. நாமளும் முடிச்சிருவோம். "

எல்லோரும் கலகலப்பாக திருமணம் சிறப்பாக முடிந்ததைப் பற்றி பேசிக் கொண்டே சென்று சாப்பிட தொடங்கினோம்.

" மாப்பிள்ளை , பொண்ணுக்கு ஊட்டி விடுற மாதிரி ஒரு போட்டோ எடுத்திடுவோம். " போட்டோக்ராபர்   ரெடி யானார்.

"நாங்க ஊட்டி மாப்பிள்ளையாக்கும் அதெல்லாம் சொல்லாமலே செய்வோம்" மாப்பிள்ளை கிண்டலடித்த படியே ஜிலேபியை எடுத்து பெண்ணின் வாயில் வைத்தார்.

நான் என்னிடம் ஒப்படைக்கப் பட்ட மொய் பையையும், வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்த பணம் வைக்கப் பட்ட பையையும் பக்கத்தில் வைத்து சாப்பிடத் தொடங்கினேன்.எனக்கு பின்னே முழுவதும் கண்ணாடியால் ஆன தடுப்பு என்று எண்ணிய படி.

எதிர் வரிசையில் இருந்த என் தங்கை என் பின்னால் நடமாடும் ஒருவனை சந்தேகமாக பார்த்தபடி 'பணம் பத்திரம்" என்று சைகை செய்தாள். "எல்லாம் எனக்கு தெரியும்" என்று பார்வையாலேயே சொன்னேன். என் பின்னால் நிற்பவன் பணத்தை குறி வைப்பதையும் , கண்ணாடித் தடுப்புக்கு நடுவே ஒரு கதவு இருந்ததையும்  அறியாமலே.

"ஐயையோ, திருடன், திருடன்"  என் திடீரென்று கத்தினாள் என் தங்கை. ஒரு நொடி திகைத்த நான் கீழே பார்த்தேன். மொய் பை கல்லென இருக்க, அதன் மேல் இருந்த பெரும் தொகை இருந்த சிறிய பையைக் காணவில்லை. எல்லோரும் கத்திய படி ஓடத் தொடங்க ஒரு நொடியில் கல்யாண வீட்டின் சந்தோஷம் முழுவதுமாய்  கரைந்திருந்தது.  மண்டபத்தின் வாயிலில் நின்றவர்கள் என்ன நடக்கிறது என்று சுதாரிப்பதற்குள் பணத்தை எடுத்தவன் கற்பூரமாய் மாறியிருந்தான். 

எல்லோரும் சிறப்பாக இருந்ததாக சொன்ன திருமண விருந்து இலைகளிலேயே இருக்க தம் திருமண ஆனந்தத்தை மணமக்கள் முழுவதுமாக அனுபவிக்காத நிலையில் ,கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அங்கே துக்கத்தின் நெடி பரவத் தொடங்கியது. பத்து ஆண்டுகள் தேனீக்களை போல் மகளின் திருமணத்திற்காக  பட்ட கஷ்டமெல்லாம் பந்தாடப் பட்டு விட்டது. 

தயங்கியபடி என் மனைவி மெல்ல கேட்டாள் 

"இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில மண்டபம் காலி பண்ணணும். வீட்டுச் சாவி தனியா தானே வைத்திருக்கீங்க." 

"இல்லையேடி, அந்த பையில தான இருக்கு.எல்லாம் எனக்கு தெரியும்னு அடிக்கடி சொல்வேனே ,  இப்படியெல்லாம் நடக்கும்னு எனக்கு தெரியாம போச்சே !" 

என்று பெருங்குரல் எடுத்து அழத்தொடங்கினேன்.
என் மகள் மணமகள் நான் அழுவதைப் பார்த்து "யப்பா" என் அழத் தொடங்க,
"மரு" மகன் " மாமா, நடந்தது நடந்து போச்சு. நம்ம எல்லார் சம்பளத்தையும் சேர்த்தா தொலைந்தது ஒரு மாத சம்பளம். சின்ன தொகை தான். அடுத்து என்ன செய்றதுன்னு பார்ப்போம். ஏதாவது கார்ப்பென்ட்டர் நம்பர் இருக்கா?" என்றதும் பணம் தொலைந்ததை விட உறுதி வாய்ந்த இரு கரங்களில் என் மகளை ஒப்படைத்த திருப்தி வர அடுத்து செய்ய வேண்டிய காரியங்களில் இறங்கினேன்.  

(முற்றும்)

டிஸ்கி: இது எங்கள் இல்லத் திருமணத்தில் நாங்கள் இழந்த கதை. இருந்த கையறு நிலை. திருடியவனை கண்டு பிடித்தது, அதற்குள் அவன் கையில் இருந்த தொகை கரைந்து மறைந்தது தனிக் கதை. அதை ஒரு தனிப்பதிவாய்  போடலாம்னு இருக்கேன். 

கல்யாண வைபோகமே !!

"அம்மாடி!  கல்யாணப் பொண்ணே! நீ அப்படியே உட்காரம்மா. வேலையெல்லாம் நாங்க பார்த்துக்குறோம். "

"பூக்காரரே ! மாலையெல்லாம் சரியா மாலை ஆறு  மணிக்கு வந்திரணும்.சரி வெச்சிடவா?"

"சின்னக் குட்டி! நிச்சயத்துக்கு வேண்டியதெல்லாம் ஒரு பெட்டியிலயும் முகூர்த்ததுக்கு அடுத்ததிலையும் வச்சிருக்கேன். எழுதி வச்சிருக்கிற லிஸ்ட் பார்த்து எல்லாம் சரியா இருக்கானு பாருடா."

"என்னங்க! பணத்தை பத்திரமா வச்சுக்கோங்க. ஏதாவது அவசரம்னா வீட்டுக்கு வர வேண்டி இருக்கும் டிரைவரை மண்டபத்தை விட்டு வேற எங்கேயும் போய் விட வேண்டாம்னு சொல்லி வையுங்க. "

பம்பரமாய் சுழண்டு கொண்டிருந்தாள் என் தர்ம பத்தினி. எங்கள் அருமை மகளுக்கு திருமணம். இன்று மாலை நிச்சயம், நாளை காலை முகூர்த்தம்.

எங்கள் திருமணம் காதல் திருமணம். காதலித்த காலத்திலேயே வகை வகையாய் திருமண அழைப்பிதழ்களை சேகரித்து வைத்திருந்தாள். பாவம்! எங்கள் வீட்டாரால் சம்மதிக்கப் பட்ட எங்கள் திருமணம் அவளது பெற்றோர் உடன்படாமலே தான் நடந்து முடிந்தது. ஆம்! அழைப்பிதழ் இல்லாமல் . மண்டபம் இல்லாமல். எங்கள் வீட்டு பெரியவர்கள் சம்மதம் இருந்ததால் எந்த சிரமமும்   இல்லாமல் பதிவு அலுவலகத்தில்.  அதனால் மகளது திருமணம் மிகச் சிறப்பாக செய்ய வேண்டும் என்ற அவள் ஆர்வம் எனக்கு புரிந்தது.

எனக்கு எந்த வேலையும் நிதானமாக தவறே இல்லாமல் செய்ய வேண்டும். அவள் அதற்கு நேர் எதிர். இன்றைய அவசர யுகத்துக்கு  நிதானம் சரிப்படாது. தவறு வந்தால்  சரி செய்துக்கலாம் என்னும் ரகம். ஆனால் இந்தக் கல்யாண அவசரத்தில் என் நிதானம் கொஞ்சம் இடைஞ்சலாகத்தான் இருக்கிறது. ஏதோ பாதி வேலைகளை அவள் எடுத்து செய்வதால்  சமாளிக்க முடிகிறது.

"வேன்  வந்திடுச்சு, எல்லோரும் ஏறுங்க"

"கண்ணு, தாத்தா படத்தில நின்னு நல்லா வேண்டிக்க, இதே சந்தோஷம் என் வாழ் நாள் பூரா நீடிக்கணும்னு"

"ராஜி,  மொய்ப் பணம் பொறுப்ப நீ எடுத்துக்க, அது தவறிற கூடாது. பணம் போனாலும் பரவா இல்லை. யார் யார் எவ்வளவு செய்தான்னு தெரியாம போய்டும்"

"என்னங்க ......"

நான் இடைமறித்தேன், "நீ போய் முதல்ல கார்ல இரு. மனுஷனை டென்ஷன் படுத்தாத."

எனது தினப்படி நிதான வாழ்க்கை மாறியதில் கொஞ்சம் எரிச்சலாக வந்தது. கோபத்தை யார் மேல் காட்ட முடியும். அதுக்கு தானே தர்ம பத்தினி.

ஒரு வழியாக மண்டபம் வந்து சேர்ந்தோம்.  மிகப் பெரிய மண்டபம். IT கம்பெனி போல முழுவதும் கரு நீலக் கண்ணாடியால் ஆன மண்டபம். வண்ண விளக்குகளால் மின்னியது.  ப்ளெக்ஸ் போர்டில் புகைப்படம் போடுவது ரொம்ப பழமையானதுன்னு  மாப்பிள்ளை நினைத்ததால் வெறும் பெயர்கள் மட்டும் போட்டு இருந்தோம். அதுவும் ஏன் என்பது தான் அவர் எண்ணம். வெளியூர் காரங்க கண்டு பிடிக்க எதுவாக இருக்கும் என்றதும் ஏற்றுக் கொண்டார். தங்கமான புள்ளை. அம்மா அப்பான்னு, பூ வச்சு உறுதி பண்ணின நாளில் இருந்து ரொம்ப பாசமா நடந்துக்கிட்டார்.

மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க வந்ததும் வாசலிலேயே நின்று வரவேற்று உள்ளே கூட்டி சென்றோம். தங்கும் இடமெல்லாம் வசதியாக இருந்ததில் சந்தோஷம் நிறைந்திருந்தது. மாப்பிளையின் அத்தை கணவனை இழந்தவர்கள். ரொம்ப நல்ல மனுஷி. அவர்கள் ஓரமாக இருந்ததை பார்த்து என் மனைவி போய் மேடைக்கு அழைத்து வந்தாள்.

"அம்மா, நீங்க முன்னாடி வரணும். இந்த புள்ளைங்க நல்லா இருக்கணும்னு கல்யாண பேச்சு ஆரம்பிச்சதில் இருந்து எவ்வளவு ஆசையா இருந்தீங்க. வாங்க."

எனக்கு என் மனைவியின் போக்கு பிடித்திருந்தது. 

பெண்ணின் வீட்டாரில் முக்கியமானவர்கள் ஒருபுறம், மாப்பிள்ளை வீட்டார் மறுபுறம், அமர்ந்திருக்க என் மகள் அலங்காரங்களோடு நாணமும்  ஒரு நகையாய் நடந்து  வந்து சபையில் அனைவரையும் வணங்கினாள். அடுத்தடுத்து சடங்குகளும் அதன்பின் உணவும் சிறப்பாக நடந்து விட்டதில் எல்லோரும் திருப்தியாக உறங்கப் போனோம். 

"வீட்டுக்கு புறப்படுவோமா?" என்றேன் என் மனைவியைப் பார்த்து.

"இல்லைங்க, நிச்சயம் பண்ணின பொண்ணை மண்டபத்தில் இருந்து கூட்டிட்டு போகக் கூடாதுங்கறாங்க. நீங்க மட்டும் போயிட்டு வந்துடுங்க. உங்க தம்பியையும் துணைக்கு கூட்டிப் போங்க. " என்றாள். 

எனக்கு கொஞ்சம் திடுக்கிட்டது. அவளிடம் சிடு சிடுன்னு ஏதாவது சொன்னாக் கூட முக்கியமான நேரங்களில் அவள் என்னுடன் இருப்பது பெரிய பலம். திடீர்னு பிளானை மாற்றிட்டாளே. நாளைக்கு திருமணம் நல்ல படியா முடியணும். தூக்கம் எங்க வரப் போகுது. எங்க வீடு இருக்கிற ஏரியா கொஞ்சம் பாதுகாப்பு குறைவு.அதனால வீட்டுக்கு போக வேண்டி இருக்குது. இல்லைனா இங்கேயே இருந்திடலாம். 

சரி நாங்க போயிட்டு வந்திடுறோம், எல்லோரும் கல்யாணத்துக்கு கண்டிப்பா வந்திடுங்க. 

( இன்னும் வரும்) 

பெண்மையை போற்றுவோம் !!

"என்னங்க , ஏந்திரிங்க"
ஒரு நொடி தன் கணவனின் அகன்ற மார்பையும் புடைத்த தோள்களையும் ரசித்த படி விரல்களால் மெல்ல எழுப்பினாள் சரண்யா. அவள் காதல் விரல்களின் மூலம் அவனுக்குள் சென்றதோ? மெல்ல அவளை இழுத்து அணைக்க முயன்றான் பாலன். "ஷ், எழும்புங்க, அவளை கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கங்க, எனக்கு தூக்கம் வருது."

இந்த வார்த்தைகள் சொடுக்கியதில் விருட்டென்று எழுந்தான் பாலன். நேற்று இரவு நடந்தது மெல்ல நினைவு வர எழுந்து முன் அறைக்கு விரைந்தான். அங்கே அவள் நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். புடவை கட்டியதால் ஒரு பதினெட்டு வயது மதிக்கலாம். பாவாடை சட்டை போட்டிருந்தால் பதினைந்து தான். காதுகளில் சின்ன தங்கக் கம்மல். கழுத்தில் ஒரு மெல்லிய கவரிங் செயின். தனக்கு அறிமுகம் இல்லாத வீட்டில் உறங்கும் உணர்வே இன்றி நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். "நான் பார்த்துக்கறேன், நீ தூங்கும்மா" என்று மனைவியை படுக்கச் சொல்லி பாலகுமாரன் புத்தகம் ஒன்றை எடுத்த படி அமர்ந்தான். நேற்று இரவு நடந்தது திரைப்படம் போல் நினைவில் ஓடியது.

ஈரோடு.

அகன்ற பிரப் ரோட்டில் கணவனும் மனைவியுமாக சைக்கிளில் செல்வது இருவருக்குமே பிடித்த ஒன்று. சில சமயம் எதுவும் வாங்காமல் வெட்டியாக திரும்புவதும் உண்டு. அதிலும் இந்த சரண்யா அடிக்கும் கூத்து இருக்கே. யாரிடமாவது சைக்கிளில் காலை ஊன்றிய படியே பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது இறங்காமல் உட்கார்ந்திருந்ததைப் பார்த்து "இறங்கலாம்ல, குத்துக்கல் மாதிரி உட்கார்ந்திருக்கே. " னு பாலன் திட்டினான்னு இன்னொரு நாள் சாலைக் கடக்க காலை ஊன்றிய நேரம் இறங்கி இருக்கிறாள். பார்க்காமலே ஜங்ஷன் வரை சென்று " பரணி சில்க் தானே போகணும்னு சொன்னே?" னு கேட்டா பதிலே காணோம். திரும்பிப் பார்த்தால் சைக்கிள் கேரியர் "நஹி சாப் " என்றது . பதைத்துப் போய் வந்த வழியில் திரும்பி வந்தால் சாவகாசமாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் அவள். " கூப்பிட்டு இருக்கலாம்ல " என்றால் " நான் சத்தம் போட்டு கூப்பிட்டேன் நீங்க தான் பார்க்காமலே போயிட்டீங்க. சரி எப்படியும் திரும்பி இங்கே தான வரணும்னு மெதுவா வந்திட்டிருந்தேன்" ங்கறா

அதை விடுங்க. நேற்று இரவு இப்படித்தான் இரண்டு பேரும் சைக்கிளை மெதுவா தள்ளிக்கிட்டு சின்ன எழுத்து a ஜோக் ஒன்றை பாலன் சொல்ல " எங்கே இருந்து தான் இதெல்லாம் கத்துக்கிட்டு வரீங்களோன்னு " சொல்றப்போ சரண்யா தன்னை ஒட்டினாற்போல் ஒரு பெண் நடந்து வருவதைப் பார்த்தாள். அவள் புடவை கட்டியதால் ஒரு பதினெட்டு வயது மதிக்கலாம். பாவாடை சட்டை போட்டிருந்தால் பதினைந்து தான். காதுகளில் சின்ன தங்கக் கம்மல். கழுத்தில் ஒரு மெல்லிய கவரிங் செயின். இயல்பான பாதுகாப்பு உணர்வில் தன் கைப்பையை தன்னோடு இறுக்கிக் கொண்டாள். தன் அபார்ட்மெண்டை நெருங்கும் போது தான் கவனித்தாள் அந்தப் பெண் பயந்தபடி சாலையின் எதிர் பக்கம் இருக்கும் ஒரு வாலிபனை பார்ப்பதை. " நான் அப்பவே நினைச்சேன் இரு வரேன்னு" பாலன் அந்த வாலிபனை நோக்கிச் சென்றான். அவன் கல்லூரி மாணவனைப் போல இருந்தான். கொஞ்சம் வசதியானவனைப் போல தெரிந்தது. பாலன் தன்னை நோக்கி வருவதைப் பார்த்ததும் எட்டி நடை போட்டு சட்டென மறைந்தான்.

அந்தப் பெண்ணிடம் விசாரித்த போது திருச்சி தன் சொந்த ஊர் என்றும் ஒரு ஜட்ஜ் வீட்டில் வேலை வாங்கித் தருவதாக ஒரு பெண் கூட்டி வந்து தன்னை ஏமாற்றி வழியிலேயே இறங்கி விட்டதாகவும், தந்தை தன்னை "தண்டச் சோறு" என அடிக்கடி திட்டியதால் தான் வீட்டை விட்டு வந்ததாகவும், அந்த வாலிபன் காலையில் இருந்து தன்னை lodge க்கு வரச் சொல்லி தொல்லை தருவதாகவும் அழுது கொண்டேகூறினாள். சரண்யா பாலன் இருவருக்கும் தம் வீட்டில் வைத்து மறு நாள் திருச்சிக்கு பஸ் ஏற்றி விடத் திட்டம். ஆனால் அபார்ட்மென்டில் உள்ளவர்கள் ,
"அந்தப் பெண் திடீர்னு உங்க வீட்டில் தற்கொலை செய்திட்டா என்ன செய்வீங்க?" " பாலன் மேல் அபாண்டமா பழி போட்டுட்டா என்ன செய்வீங்க? "
ஏதாவது தப்பு தண்டா செய்திட்டு வந்திருந்தா போலிசுக்கு என்ன பதில் சொல்வீங்க "
" இப்பவே வெளியே அனுப்புங்க அது எப்படியாவது ஊருக்கு போய் சேரட்டும்" என்று ஆளுக்கொன்றாக சொன்னார்கள். சரண்யாவும் பாலனும் விடாப்பிடியாக மற்றவர்கள் சொன்னதை மறுத்து அந்தப் பெண்ணை தன் வீட்டுக்கு கூட்டிசென்றார்கள். மாடி ஏறும்போது சரண்யா " என்னங்க , ஒரு நாள் தானே, ரெண்டு பேறும் மாற்றி மாற்றி முழிச்சு அந்த பெண்ணை கண்காணிசிக்குவோம் விடிஞ்சதும் அந்த பெண்ணை திருச்சிக்கு பஸ் ஏற்றி விட்டுடலாம்." னு சொன்னாள்.

யோசிச்சு முடிக்கும் போது பனி மூட்டத்தை கஷ்டப்பட்டுக் கிழித்துக் கொண்டு வானில் சூரியன் பிரசவித்துக் கொண்டிருந்தான். முந்தைய நாளின் அலுப்பும் பயமும் துடைத்து விட்டது போல் நீங்கி இருக்க அந்த பெண் எழுந்து ஊருக்கு புறப்படத் தொடங்கியது சரண்யா பாலன் இருவரும் அந்த பெண்ணிடம் உலகம் எவ்வளவு ஆபத்து நிறைந்திருக்கிறதுன்னு சொல்லிக் கொண்டு வர புரிந்தது போல் தலையை அசைத்துக் கொண்டே வந்தது. அந்த பெண்ணின் கையில் செலவுக்கு காசு கொடுத்து, டிக்கெட்டும் எடுத்துக் கொடுத்த பாலன் டிரைவரிடம் " அண்ணே ! இந்த பொண்ணு திருச்சி போய் இறங்குதான்னு பார்த்துக்கங்க, வழியில இறங்கிடாம." னு சொல்லி பஸ் புறப்பட்டதும் சரண்யா கையை அழுந்தப் பிடித்துக் குலுக்கியபடி சொன்னான் " மகளிர் தின நல் வாழ்த்துக்கள்"